Jak do Ciebie będę pisał

pochylony nad sobą w żalu.

Serce chłodne świeci jak kryształ

i choć wczoraj się z Tobą rozstałem,

jak Ci słowo do dłoni podam

badający uparcie ciemność,

skoro mówisz: lekka jest młodość

chociaż ognia bukiet nad ziemią,

skoro mówisz: ciałem człowieczym,

trzeba schodzić nisko, najniżej,

bo radosna w locie tym wieczność

jest kołyską zrodzoną na krzyżu.

Jak Ci sercem odpowiem jak źródłem

wykuty głosem śpiewnym,

kiedy tłum przerażonych jaskółek

niosę po ręce lewej,

jak mych ust niewyczutych graniem

mam zawołać bohaterski i bliski,

gdy po mej ręce prawej

drży ojczyzny pogięta kołyska

i piosenka wieczorna leży

jak owocu zniszczone grono,

dalej niebo, dom mój i księżyc

opuszczony jak Ty i młodość.


Gwiazdy niejasnej prowadzony wzorem

po napój sięgam i jadło.

Który ognistą koronę

na czoło sczerniałe kładziesz,

nad rąk pochyłością senną

innego nie buduj domu,

jeśli nie zdołasz z kamienia

głosu ludzkiego wydobyć.

Który przeczuty choć ciemny

nad wodą dymiącą stałeś

nie schylaj nieba ku ziemi

jak ptaka schylasz nad gałąź,

nie wódź nas dźwiękiem i rzeczą

i barwie pióro świecące

odejmij - jeśli twa wieczność

łunę zapomni i pocisk.

Po napój sięgam i jadło,

który daleki niebu

znaki tajemne kładę

i kamień dzielę od chleba,

zabierz mi snów kwiecistość

i w węgiel zamień mą pracę,

jeśli jak gwiazda kosmiczny

wiekiem niewdzięcznym pogardzę.