Jak do Ciebie będę pisał

pochylony nad sobą w żalu.

Serce chłodne świeci jak kryształ

i choć wczoraj się z Tobą rozstałem,

jak Ci słowo do dłoni podam

badający uparcie ciemność,

skoro mówisz: lekka jest młodość

chociaż ognia bukiet nad ziemią,

skoro mówisz: ciałem człowieczym,

trzeba schodzić nisko, najniżej,

bo radosna w locie tym wieczność

jest kołyską zrodzoną na krzyżu.

Jak Ci sercem odpowiem jak źródłem

wykuty głosem śpiewnym,

kiedy tłum przerażonych jaskółek

niosę po ręce lewej,

jak mych ust niewyczutych graniem

mam zawołać bohaterski i bliski,

gdy po mej ręce prawej

drży ojczyzny pogięta kołyska

i piosenka wieczorna leży

jak owocu zniszczone grono,

dalej niebo, dom mój i księżyc

opuszczony jak Ty i młodość.


Podobno anioł kulawy

wziął go przykro za włosy i sprężynę niewidoczną tknął.

Jak zabawkę, jak brzęczący badyl

zasadził na kilometrze szesnastym.



Potem anielskie wargi otworzył,

długo patrzał

i odjął rękę swą.



Obok wąsatych w kołach wozów,

śmigieł blaszanej trawy,

nad rękami własnymi się mnożył,

zielenią powolną rósł

w głębokiej literze ust

chłopiec przydrożny.



Dzień po dniu go otwierał coraz zawilej i barwniej,

aż rzeczy nazywać począł - aby im w locie sprostać,

a gdy na chwilę go przykrył z rzeki idący cień tratwy - 

zobaczył imię swe w palcach i święty ognik we włosach.