Światłom jak kurantom złocistym

przebiegł drogę człowiek po drobniutkim świście -

chitynowy niemal.



Dziewczyna stojąca na skraju melodię nakryła fartuchem

jak liściem.

Usta miała maleńkie

i prędkie,

a szyszka świeciła w jej ręku

jak klejnot albo lusterko.



Po śpiewie człowiek się wspinał,

grzbiet wygarbiał jak owad,

pewnie płakał - bo w słowach

jak w bursztynie trzy łzy miał -



Za firanką z barw motylich,

za szybą z źrenic rybich

lepili właśnie serce z gliny

dla smutnych i nieżywych.



Serce było z kształtu jak szyszka,

a śpiewało - jak dziewczyna śpiewa,

więc choć człowiek jak deszcz się przemykał,

ujść nie zdołał i wrócił, by żebrać.


Znowu drobniutki świergot

gałęzi jak śniegu leniwej 

i twarzy białej lusterko

w obłoku włosów sennych,

spada dzień jak złocona śliwa, 

a my ciągle przez zamieć idziemy 

z cieniem prędkiej młodości za ręką.



Deszcz wiosenny kuleje w powietrzu 

i spryskana obłoków łąka, 

a my jeszcze ściśnięte pięści

jak karabin dźwigamy po bokach. 

I gdy wiatru zawiły flet

stado rybne w rzece roztrąci, 

jak do strzału składamy brew



wciąż zdziwieni, nierozumiejący. 

A gdy chmura wypukłym hełmem 

błyśnie w słońcu i koloru grot

niby tęcza przystanie znienacka, 

wtedy w piersi jak w nawie kościelnej 

ciężkie serce jak brzemię plecaka 

schyla ciało i myli nasz krok.



Znowu głos przywołuje

i słonecznik instrument skręca 

nad pejzażem wtulonym w niebo, 

a my ręką jak żuraw nad studnią 

pochyloną nad mroczną pamięcią 

powiadamy: nie można, nie trzeba.



Z domów białych, zakrzepłych jak z lodu 

kwiat olbrzymi jak z dymu się wspina 

pod zielony obłoków pierścień

a my czoło poryte przez młodość 

odwracamy, gdzie bliska ojczyzna 

grom wygasły jak krzyż czarny niesie.