Światłom jak kurantom złocistym

przebiegł drogę człowiek po drobniutkim świście -

chitynowy niemal.



Dziewczyna stojąca na skraju melodię nakryła fartuchem

jak liściem.

Usta miała maleńkie

i prędkie,

a szyszka świeciła w jej ręku

jak klejnot albo lusterko.



Po śpiewie człowiek się wspinał,

grzbiet wygarbiał jak owad,

pewnie płakał - bo w słowach

jak w bursztynie trzy łzy miał -



Za firanką z barw motylich,

za szybą z źrenic rybich

lepili właśnie serce z gliny

dla smutnych i nieżywych.



Serce było z kształtu jak szyszka,

a śpiewało - jak dziewczyna śpiewa,

więc choć człowiek jak deszcz się przemykał,

ujść nie zdołał i wrócił, by żebrać.


Za grotem mej dłoni - tam przestrzeń wiecznie blada,

w której przejrzysty księżyc jest

jak fragment białej chmury albo anioła sandał

zgubiony na powietrzu. Nieść

cierpliwie trzeba obraz kończący się u wrót

nikłego horyzontu - lecz dłoń przegina ciężar

i ciało błyska trwożnie, kiedy obłoczny strój

opada bez szelestu i dana jest wiedza

tym dłoniom, które niosą,

tym ciałom, które drżą:

nie przejdziesz cienia ręki powietrzem niby mostem

i w obraz się zamienisz twych ojczystych stron.



Więc włosy będą - płomień lub ognisty krzak.

A ręka, która światło zbierała jak owoc,

odrośnie nagłym słupem i głąb fioletową

roztrąci dzwoniąc w okna, za którymi ręce,

człowiecze ręce w płomień zanurzone świecą.

I jak źródełko rtęci w twej piersi będzie serce

pulsować krwawym łukiem spadającym w wieczność.

Więc stopy będą kamień u pielgrzymiej drogi,

która początku nie ma, nieznany jej kres,

lecz oczom jest jak piorun w schyleniu pokornym

zmęczonej ciężkiej głowy. A nad nią księżyc jest

jak fragment białej chmury albo anioła sandał

w przestrzeni zawieszonej do palców, których cień

rysuje krzyż radosny i nad głową splata

pięć gwiazd oznajmujących twą konieczną śmierć.