Światłom jak kurantom złocistym

przebiegł drogę człowiek po drobniutkim świście -

chitynowy niemal.



Dziewczyna stojąca na skraju melodię nakryła fartuchem

jak liściem.

Usta miała maleńkie

i prędkie,

a szyszka świeciła w jej ręku

jak klejnot albo lusterko.



Po śpiewie człowiek się wspinał,

grzbiet wygarbiał jak owad,

pewnie płakał - bo w słowach

jak w bursztynie trzy łzy miał -



Za firanką z barw motylich,

za szybą z źrenic rybich

lepili właśnie serce z gliny

dla smutnych i nieżywych.



Serce było z kształtu jak szyszka,

a śpiewało - jak dziewczyna śpiewa,

więc choć człowiek jak deszcz się przemykał,

ujść nie zdołał i wrócił, by żebrać.


Niebo zmalałe w łunie

na ciebie i na mnie czeka

jak kubek srebrny u studni

albo o zmierzchu twa ręka.

Gdy ognia porusza kaskiem

błyszczącym i białym jak puzon,

serce jak światło na maszcie

w piersi kołysze się pustej.

Modlimy się dłonie łącząc

o pamięć otwartą jak pejzaż,

niech dźwiga nas dalej młodość,

choć z ognia, głodu, powietrza.

Kiedy ognista kropla

spłynie zachodem jak liściem,

niebo jak ścieżka ogrodu

wróci nas sercu i przyjmie.

Wtedy się łuna tętniąca

pod brwią nieruchomą przyśni

i sen jak głęboki krajobraz

piorun otworzy tygrysi.