Krok twój rześki

w powietrzu słonym

dzwoni jak w wierszu

moim asonans;

lecz nawet takim

jasnym i rześkim

krokiem nie ujdziesz

czasom bez pieśni;

choćby zuchwały

był pod kołyską

nosił twe ciało -

nie schroni przyszłość

od smutku tego

co za wodopój

ma nas i niebo.



Zostało dla mnie:

piórem jak skrzydłem

trawę, kwiat, kamień,

po których idziesz

głaskać i imię

dawać najczulsze

słowem, co minie,

słowem, co przyjdzie.


Jestem tutaj, ot, niedbały

pewnie, że większy od ważki, ale znikomy wobec

cienkiego dymu, co ma kształt zapałki

nad malinowym moim domem.



Za mną, nikłym, słońca pięta

tropi wiernie, i niebiosa

jak powieka odemknięta

kuszą smutnie, bym pozostał!



Próg mnie więzi, zwiera szczęki:

tylko tutaj - oznajmia - bądź

jak ja martwy i ciągle niewielki

choć i we mnie jest jasność i noc;



nie poradzisz rzeczy zuchwałej

kiedy serce trwożliwe kląska,

zostań, pozwól, niech kocha ciało,

choć grom jeszcze krwawe ma dziąsła



i uparcie innym nuci - lulaj;

lecz ty, popatrz - pogodne światła

nad planetą w istocie malutką

zataczają się sennie jak wiatrak.



Księżyc biały uderza skrzydłem

i dom jasny, w który patrzysz teraz

przywołuje: sen jest twą ojczyzną -

a najtrudniej sennemu umierać.