Krok twój rześki

w powietrzu słonym

dzwoni jak w wierszu

moim asonans;

lecz nawet takim

jasnym i rześkim

krokiem nie ujdziesz

czasom bez pieśni;

choćby zuchwały

był pod kołyską

nosił twe ciało -

nie schroni przyszłość

od smutku tego

co za wodopój

ma nas i niebo.



Zostało dla mnie:

piórem jak skrzydłem

trawę, kwiat, kamień,

po których idziesz

głaskać i imię

dawać najczulsze

słowem, co minie,

słowem, co przyjdzie.


Błękitniejący umarłych proch

rośnie w ziemi mocny jak żywioł

i na oczach pisze co noc

kręte znaki jak mróz na szybie.



Białą czaszką kołysze księżyc,

stosy planet utkanych z kości,

zagubisz się, pomylisz - w tym tokowisku zwierząt

szklistym włosem porosłych.



Łasi się grom i ciemność

do twych stóp: skuś się tylko i poddaj,

a zarośniesz jak liściem - ziemią

i zaleje cię ogień i woda.



Usta z lęku zwiotczałe jak gąbka

schylisz, poznasz: misterny znak

pisze w oczach ręką jak lotka,

który kości umarłych zna.



Będzie syczeć wapno i fosfor,

każdy ślad twój pokryje węgiel,

ale gwiazdy w kopule nocy

wzejdą bliskie i jakże piękne.



I wywiedzie cię z trwogi gęstej,

w zimnej skórze zamkniętego jak w łusce,

który ognia lub kwiatu szelestem

sen odmyka - jakże obcy i pusty.