Ile rąk, ile spojrzeń,

ile melodii trzeba w śnie -



Nie wiem ja i ty nie wiesz,

i nikt wiedzieć nie może,

ile rąk, ile spojrzeń,

ile melodii -

kto wie?



Czy na łodydze z zapachu i barwy,

czy na liściu płaskim, który wyrzeźbił wiatr

i czy naprawdę zielonym blaskiem, czy naprawdę -

przez jedną chwilę czy przez wiele lat?



A przez westchnienia leniwych żmij

zwiniętych płasko w księżycowej mgle,

a przez usta syczące jeżyn,

a przez kwiaty wysokie i prężne

iść źle.



Więc śpij -



Czy wcześniej, czy później nocą ci się przyśni

koronkowy fosforyczny kształt - 

Nikły płomyk leśny biały sen wyciśnie

i obudzisz się z otwartą dłonią, jakbyś zerwać i pogonić chciał.



Więc śpij -



Pożeglujesz powiekami wstecz

i ramiona wyrzucisz za krawędź -

a tam - z puchu księżycowy mlecz

tańczy w igłach drzew chwiejnych i barwnych.



Mchy spienione suną jak obłoki

przygwożdżone łodygami grzybów -

nie odróżnisz - płomyk jest podobny

do malutkich owadów nieżywych.



Pożeglujesz powiekami naprzód

i ramiona utulisz jak dziecko -

może zawołasz do kwiatu, lecz nie odpowie ci na to -

i zapłaczesz

w księżycowym mleczu.



Ale to nic, tak trzeba,

tak trzeba, abyś nie wiedział,

ile rąk, ile spojrzeń,

ile melodii w śnie -

aby znaleźć, aby dotrzeć

i oprzeć powieki najprościej

o koronkowy fosforyczny kształt.



Więc śpij -



Przecież nikt wiedzieć nie może,

a ty byś chciał?


Choćbym co dzień rozmnażał się liczny,

inną mową przemawiał - tkliwszą,

choćbym w światło zmieniony lub w liście

spadał kruchy pod sierp błyskawicy,

choćbym język miał martwy i oczy

zaświatowym oddane znakom -

powiem: w niebie różowym jak w wianku

świeci dom mój palący się w nocy.



Choćbym wrócić już nigdy nie zdołał

ani odejść już nie mógł drogą,

gdzie zmęczone wracają na kołach

łąki ranne, wiatraki świergocą,

choćbym trwał jak trwa mrówka lub glista

sercem klaszcząc przy ziemi wiotkim,

każda chwila mi będzie jak wystrzał,

każda barwa jak siarka i ogień.



Nie oszuka mnie dzwonów dudnienie,

choć łagodne i ciężkie od woni,

jeszcze raz rzucę mocno kamieniem

w twarz zawziętą nad snem mym zwieszoną

i nie uśpi wracając do pasiek

pszczoła mądra warczącym swym lotem,

bo powstanę zbratany z żelazem,

nim śpiącego zaskoczy zły motor.



Choćbym mówił; pokocham, zostanę,

choćbym słowa jak trumnę zbijał,

ty nie ufaj. I zabierz mi pamięć,

ciało sprostuj, na czoło daj

promień jasny jak uśmiech lub lilię.

Ale wtedy zobaczysz wśród gwiazd

cienie nasze żegnane przez brzask

odchodzące od siebie i inne.