Ile rąk, ile spojrzeń,

ile melodii trzeba w śnie -



Nie wiem ja i ty nie wiesz,

i nikt wiedzieć nie może,

ile rąk, ile spojrzeń,

ile melodii -

kto wie?



Czy na łodydze z zapachu i barwy,

czy na liściu płaskim, który wyrzeźbił wiatr

i czy naprawdę zielonym blaskiem, czy naprawdę -

przez jedną chwilę czy przez wiele lat?



A przez westchnienia leniwych żmij

zwiniętych płasko w księżycowej mgle,

a przez usta syczące jeżyn,

a przez kwiaty wysokie i prężne

iść źle.



Więc śpij -



Czy wcześniej, czy później nocą ci się przyśni

koronkowy fosforyczny kształt - 

Nikły płomyk leśny biały sen wyciśnie

i obudzisz się z otwartą dłonią, jakbyś zerwać i pogonić chciał.



Więc śpij -



Pożeglujesz powiekami wstecz

i ramiona wyrzucisz za krawędź -

a tam - z puchu księżycowy mlecz

tańczy w igłach drzew chwiejnych i barwnych.



Mchy spienione suną jak obłoki

przygwożdżone łodygami grzybów -

nie odróżnisz - płomyk jest podobny

do malutkich owadów nieżywych.



Pożeglujesz powiekami naprzód

i ramiona utulisz jak dziecko -

może zawołasz do kwiatu, lecz nie odpowie ci na to -

i zapłaczesz

w księżycowym mleczu.



Ale to nic, tak trzeba,

tak trzeba, abyś nie wiedział,

ile rąk, ile spojrzeń,

ile melodii w śnie -

aby znaleźć, aby dotrzeć

i oprzeć powieki najprościej

o koronkowy fosforyczny kształt.



Więc śpij -



Przecież nikt wiedzieć nie może,

a ty byś chciał?


Śnieg jak posąg ramionami trzymał 

chmury kredkę i wychodził świat 

długi bardzo jak rzeka lub szyna 

w drzewach krągłych jak paciorkach lamp. 



Woda ciekła, gdy cedrową arką 

jak zabawką - człowiek świat nawiedził 

i leżące pod ziemią w letargu 

budził rysie, sarny i niedźwiedzie. 



Potem palcem wskazującym dotknął 

piersi własnej otulonej liściem 

i wywołał z niej dobrą samotność 

i łzę pierwszą na ciemny policzek. 



Ptactwo nieme dotychczas jak ogród 

zwolnił z łodzi, kwiat ulepił z mułu 

i cień trysnął spod ziemi, gdy w mroku 

dotknął nieba szumiącej kopuły. 



Świergotał śnieg już prędzej, 

góry przenosił i las, 

a on oczy dziękczynne jak ręce 

wtapiał milcząc w wyblakły czas. 



Przerażony zarysem tylko 

głębi mocnej, co ciałem targa, 

grudki serca zielonym motylom 

pozazdrościł zgubiony w barwach. 



Nie mógł. Słowem tę przepaść mierzył, 

wiosło skruszył o fali skręt, 

kiedy w górze jak okręt lub zwierzę 

zawarczała smolista brew. 



Zwarte czoło jak proporzec podniósł, 

a już grom szedł po dźwięcznych kamieniach 

i z łaskawej podawał mu dłoni 

słodki napój i tym go napełniał. 



Po raz pierwszy ramion dwojga ster 

ciął powietrze bluźnierczo, i nogi 

jak łuk bramy zaryły się w krę 

ziemi, której zwiastowano ogień.