Ile rąk, ile spojrzeń,

ile melodii trzeba w śnie -



Nie wiem ja i ty nie wiesz,

i nikt wiedzieć nie może,

ile rąk, ile spojrzeń,

ile melodii -

kto wie?



Czy na łodydze z zapachu i barwy,

czy na liściu płaskim, który wyrzeźbił wiatr

i czy naprawdę zielonym blaskiem, czy naprawdę -

przez jedną chwilę czy przez wiele lat?



A przez westchnienia leniwych żmij

zwiniętych płasko w księżycowej mgle,

a przez usta syczące jeżyn,

a przez kwiaty wysokie i prężne

iść źle.



Więc śpij -



Czy wcześniej, czy później nocą ci się przyśni

koronkowy fosforyczny kształt - 

Nikły płomyk leśny biały sen wyciśnie

i obudzisz się z otwartą dłonią, jakbyś zerwać i pogonić chciał.



Więc śpij -



Pożeglujesz powiekami wstecz

i ramiona wyrzucisz za krawędź -

a tam - z puchu księżycowy mlecz

tańczy w igłach drzew chwiejnych i barwnych.



Mchy spienione suną jak obłoki

przygwożdżone łodygami grzybów -

nie odróżnisz - płomyk jest podobny

do malutkich owadów nieżywych.



Pożeglujesz powiekami naprzód

i ramiona utulisz jak dziecko -

może zawołasz do kwiatu, lecz nie odpowie ci na to -

i zapłaczesz

w księżycowym mleczu.



Ale to nic, tak trzeba,

tak trzeba, abyś nie wiedział,

ile rąk, ile spojrzeń,

ile melodii w śnie -

aby znaleźć, aby dotrzeć

i oprzeć powieki najprościej

o koronkowy fosforyczny kształt.



Więc śpij -



Przecież nikt wiedzieć nie może,

a ty byś chciał?


Jestem tutaj, ot, niedbały

pewnie, że większy od ważki, ale znikomy wobec

cienkiego dymu, co ma kształt zapałki

nad malinowym moim domem.



Za mną, nikłym, słońca pięta

tropi wiernie, i niebiosa

jak powieka odemknięta

kuszą smutnie, bym pozostał!



Próg mnie więzi, zwiera szczęki:

tylko tutaj - oznajmia - bądź

jak ja martwy i ciągle niewielki

choć i we mnie jest jasność i noc;



nie poradzisz rzeczy zuchwałej

kiedy serce trwożliwe kląska,

zostań, pozwól, niech kocha ciało,

choć grom jeszcze krwawe ma dziąsła



i uparcie innym nuci - lulaj;

lecz ty, popatrz - pogodne światła

nad planetą w istocie malutką

zataczają się sennie jak wiatrak.



Księżyc biały uderza skrzydłem

i dom jasny, w który patrzysz teraz

przywołuje: sen jest twą ojczyzną -

a najtrudniej sennemu umierać.