Już noc lub dzień jak wody ziarno

wydzielasz mi z uśmiechem patrząc,

gdy ciała mego smutny barok

zawile trwa pod Twoją gwiazdą.



Nie świecisz we mnie i nie śpiewasz,

mym ustom ogień zamiast kwiatu,

a dłoni ostrze dajesz teraz,

jak obiecałeś sen i światło.



Prowadzisz mnie, czy tylko stoję,

jak stoi drzewo pod przelotem

czystego nieba albo płomień

nad krajem niebu niepodobnym?



Przemawiasz do mnie czy sryderczy

pociskiem godzisz, by zakrakał

nad nierozumnym moim sercem

jak kiedyś liść lub jak fujarka?



Zstępujesz Ty, czy ja wyrastam

ponad swój głos i niemy pejzaż

i cryja dłoń ma kształt żelaza

i cryje słowo jest jak z serca?



Nie powiesz mi, a ja nie zgadnę

ni jagnię Tobie, ani pasterz

i tylko nad milczeniem naszym

to samo słońce chmury kładzie.


Ponad nocą, którą kochasz,

czas przechodzi gwiazdy mącąc,

a zbłąkana ręka w książkach

jak maleńki leży kosmos.

I cierpliwa fala oczu

drży w czekaniu niepojętym

na powrotny dzień i słońce

jak dziecinny śpiew kolędy.



W nocy tej lub innej nocy

powiesz wiekom bohaterskim

o twym buncie i miłości

pod drobniutkim dachem pięści;

i niedbały cień jak bronę

włócząc z sobą - staniesz wreszcie

nad swym sercem jak poranek,

nad swym ciałem jak gałęzią.



Stąd wołanie pójdzie rześkie

i potoczy się perlisty

piorun ziemski na królestwo

dłoni twoich jak na szyby,

tam toczący pług p~ górą

drzew bławatnych - człowiek wstęgą

widnokręgu idąc - pióro

znajdzie twe i powie: wielkość.