Gdzie zgięty domem grajek smyczkiem

spod palców wartkich toczy ziemię

i niebo wielkie, nas malutkich,

uliczne drzewo szumi zwięźle.

Jesteśmy tutaj wychyleni

za każde słowo. Dłoń się zdarła

już od głaskania szorstkich trumien

i w oczach krzyż pozostał niemy.

I tak prowadzi nas już do snu

i tak nas uczy umierania

piosnka, co spływa po piorunie.



Nie zatrzymasz, nie usiłuj nawet.

Będzie toczył nas grajek czy kosmos;

dłoń za mała i serce za małe -

jedna miłość przytuli miłością.

Nam już dzisiaj ani łza, ni żal,

tylko rękę milczącą uczyć

jeszcze tkliwiej osypywać piach,

jeszcze mocniej nad krzyżami nucić,

nam już tylko milcząco rosnąć

i pod iskrą śmiertelną stać,

gdy zawodzi, gdy tuli nas do snu

niebem grzmiącym i ziemią gorzką

wychylony w przerażenie świat.



Tą uliczką przywaloną głosem

smutnych skrzypiec i tramwaju dzwonkiem

nie powróci do nas prężna wiosna,

a z nią uśmiech i słowo miłosne.



Stać będziemy pod ulicznym drzewem,

kiedy salwa znajoma nam porwie

pamięć dobrą o pogodnym niebie,

w którym nikły się jąkał skowronek.



Nam już teraz pod tym szumem zostać

słów nie szukać, wargę mocno zaciąć

i nas człowiek pożegna z miłością,

jak witamy się co dzień z rozpaczą.


Ucieleśnię się jeszcze powtórny,

jak rysuję się w lustrze milczący

i znów pójdę jak ręka za piórem

krajem cierpkim, gdzie krzyże jak brzozy

i gdzie ludzie jak czarny różaniec

aemię wiją pod niebem nucąc,

deski smutne radośnie zbijają

zapatrzeni w wysokość jak Chrystus.



Ten sam dzięcioł zastuka mi w konar

i wiewiórka jak ręka smukła

przemknie dołem, gdzie ciężko na modrej

dłoni liścia - leniwy skorupiak,

ten sam głos mnie na progu powita

i powietrze rozchyli jak bramę,

i ta sama otworzy kobieta

pismo moje jak trudny ornament.



I powtórzę z pamięci jak dzisiaj

szyn sprzężonych podwójny bieg,

miasto świateł soczyste jak wiśnia

i fabryczny, zdyszany szept...

Każde imię odcrytam z powietrza,

każdą rzecz oczom podam jak niebo,

więc już złudę i sen ucieleśniam

w ciemnym żalu pytając - dlaczego.



Nie odwrócę się już i nie cofnę.

Własnym śladem odmierzę czas,

jak się groby odmierza pod sosnę,

jak się ciało odmierza od zmierzchu.

I zostanę nad szklanką już wieczny

snem niekształtnym mierząc od gwiazd.