Z tamtej strony, gdzie mała kolumna

nieba świeci, u stóp ziemi drętwej

my jesteśmy. Pomyśl: sen i ból nasz

napojony pulsowaniem rzeki,

kwiatów szmerem w powietrzu nietrwałym

słyszysz jeszcze prosty jak organy.



Czas, co smutne ciało ma weselić,

kłosy zgina niebieskie jak dachy

miasta twego i obłoków kielich

chyli w młodość muzyczną. Więc w blasku

rzeczy stoisz, w rękach nić pejzażu

wijesz jasną, jak my złe żelazo.



Ach, tak się dziejom jutrzennym napatrz,

jak my twarze w płomieniu kute

zwracaliśmy, gdzie grom swoje światło

jak fontanny podnosił łódkę.

Lecz się kochać nie ucz tych ogni,

bo sen łatwy - lecz smutek pod nim.



Bo wystarczy nam jedna ziemia,

choć stron cztery i nieba obszar

dziwnie płaski stoi jak z cienia.

Tylko jednej za mało miłości,

by sen przebyć i stanąć powtórnie

dłoń bezbronną unosząc jak strunę.


Pokrusz wątłe gałązki,

w których się wikłasz -



Z pejzażu małego jak okno

świergotem karmiąc dwie wąskie

stopy gołębie

wyjdzie starzec barwny jak witraż.



W brodzie wysnutej z wilgotnej głębi

ociekającej puszystym brzaskiem

przyniesie trzepot ruchliwy

ważek nadrzecznych i aster.



U warg zdziwionych i miękkich

zawiśnie dziecinny szczebiot,

kiedy ze ścieżek zaczerpie

oczu odjętych drzewom;



kiedy z powietrza dłonią omszałą

zerwie tę chwilę, w której się wikłasz,

usłyszysz znowu: za oknem gałąź

szumi mozolnie jak morska muszla.



- I będzie dłużej i będzie smutniej -

Starzec jak płatek z łatwej bibułki

sfrunie z pejzażu pod westchnieniem szybkim

i żal okrągło fioletem sukni

spłynie po rękach wiotszych od wiklin.

I sny wiązane na senną nić

będą opadać ku skroniom prędkim -

iść - żal,

żal iść -

Senne są stopy giętkie jak pręty,

przebyć nie mogą szeptu gałęzi - - -

źle iść,

żal.



Zamknij pejzaż jak okno ruchem uśpionej ręki,

do szeptu nachyl się czule - tak poznasz tę chwilę soczystą

i rozerwiesz korali sznurek, i odnajdziesz się w własnym uśmiechu

podwojona przez sen jak przez lustro.

Lecz się nie zjawi barwny starzec,

by zerwać dłonią omszałą

jeszcze raz, tę chwilę, w której się wikłasz.

Zostaw szumiącą gałąź

- najważniejsze dopiero się zdarzy -



pogubiły się korale lub zmieniły w witraż.