Z tamtej strony, gdzie mała kolumna

nieba świeci, u stóp ziemi drętwej

my jesteśmy. Pomyśl: sen i ból nasz

napojony pulsowaniem rzeki,

kwiatów szmerem w powietrzu nietrwałym

słyszysz jeszcze prosty jak organy.



Czas, co smutne ciało ma weselić,

kłosy zgina niebieskie jak dachy

miasta twego i obłoków kielich

chyli w młodość muzyczną. Więc w blasku

rzeczy stoisz, w rękach nić pejzażu

wijesz jasną, jak my złe żelazo.



Ach, tak się dziejom jutrzennym napatrz,

jak my twarze w płomieniu kute

zwracaliśmy, gdzie grom swoje światło

jak fontanny podnosił łódkę.

Lecz się kochać nie ucz tych ogni,

bo sen łatwy - lecz smutek pod nim.



Bo wystarczy nam jedna ziemia,

choć stron cztery i nieba obszar

dziwnie płaski stoi jak z cienia.

Tylko jednej za mało miłości,

by sen przebyć i stanąć powtórnie

dłoń bezbronną unosząc jak strunę.


Na przystanku tramwajowym jak u studni czeka

apostoł płomienny,

kiedy stopy najłagodniej oderwał od ziemi

policjant o dostojnych powiekach.



Tłum nie widział apostoła, który był obdarty

i modlitwę rwał palcami łapczywie jak mięso -

lecz zastygał pod pałeczką - czerwoną od żaru,

gdy dzieliła sprawiedliwie świat pomiędzy grzesznych.



Skradały się do niej korne

zwierzęta na kołach,

lamy, wilki, płoche kozy -

strasząc apostoła.



Z głębokości wielkich domów

ślepe kraby wyszły

za nim i grzechotały ogony

rude jak lisy.



Spod daszka jak niebo czarnego

patrzał Bóg i w wymiarach je znanych umieszczał.



I apostoł nie był bezpieczny. Ledwie

ujrzał: skowronkowa Agnieszka

wysiadała z sześciennego powietrza.



Po niego.