Z tamtej strony, gdzie mała kolumna

nieba świeci, u stóp ziemi drętwej

my jesteśmy. Pomyśl: sen i ból nasz

napojony pulsowaniem rzeki,

kwiatów szmerem w powietrzu nietrwałym

słyszysz jeszcze prosty jak organy.



Czas, co smutne ciało ma weselić,

kłosy zgina niebieskie jak dachy

miasta twego i obłoków kielich

chyli w młodość muzyczną. Więc w blasku

rzeczy stoisz, w rękach nić pejzażu

wijesz jasną, jak my złe żelazo.



Ach, tak się dziejom jutrzennym napatrz,

jak my twarze w płomieniu kute

zwracaliśmy, gdzie grom swoje światło

jak fontanny podnosił łódkę.

Lecz się kochać nie ucz tych ogni,

bo sen łatwy - lecz smutek pod nim.



Bo wystarczy nam jedna ziemia,

choć stron cztery i nieba obszar

dziwnie płaski stoi jak z cienia.

Tylko jednej za mało miłości,

by sen przebyć i stanąć powtórnie

dłoń bezbronną unosząc jak strunę.


Nad smugami karawan

chodziła jasna nowina -

powiła Smutna Panna

Żałobnego Syna.

Śpiewali Mu, śpiewali ochoczo,

pastusze melodie skakały jak deszcze,

grały królewskie korony

i palmowe grało powietrze.

Śpiewali Mu, śpiewali

cherubiny zwłaszcza w długich piórach

krągłą ziemię chylili nad Małym

i rączkami ją we śnie otulał.

Ale niedługo potem

zaczęło w górze straszyć

i za stajenką poruszali grzechotką

z armat buczących i maszyn.

I zapalili daleko

kilka krajów czerwoną łuną,

że trzepotał powieką

i spoglądał na Północ.