Od kiedy język mój jak czyżyk 

świergoce, skąpo i od kiedy 

ręka brzemienna w piśmie le'ry 

jak kłos na skibie - obłok chyży 

przechyla się krawędzią lśniącą 

i niebo giętkie dając oczom 

powiada: 

codzienne dzwony w blasku pieją, 

truchleje w ziemi nasion wstęga, 

bo dłoń człowieka w przerażeniu 

jest niby noc lub marmur ciężka. 

I ty podobny losom roślin 

daremnie patrzysz, barwy łowisz, 

bo tylko nam, nie człowiekowi 

dany jest wieczny, wolny pościg. 



Od kiedy stół przede mną martwy 

spiętrzył się groźnie, niebo zakrył 

i w szkle błyszczącym śpi atrament 

jak morza kropla lub cień wargi, 

od kiedy pióro snem niedbałym 

dotknęło dłoni śpiewną mową, 

toczymy z sobą ciemny dialog: 

śmiertelny ja i wieczny obłok.


Ucieleśnię się jeszcze powtórny,

jak rysuję się w lustrze milczący

i znów pójdę jak ręka za piórem

krajem cierpkim, gdzie krzyże jak brzozy

i gdzie ludzie jak czarny różaniec

aemię wiją pod niebem nucąc,

deski smutne radośnie zbijają

zapatrzeni w wysokość jak Chrystus.



Ten sam dzięcioł zastuka mi w konar

i wiewiórka jak ręka smukła

przemknie dołem, gdzie ciężko na modrej

dłoni liścia - leniwy skorupiak,

ten sam głos mnie na progu powita

i powietrze rozchyli jak bramę,

i ta sama otworzy kobieta

pismo moje jak trudny ornament.



I powtórzę z pamięci jak dzisiaj

szyn sprzężonych podwójny bieg,

miasto świateł soczyste jak wiśnia

i fabryczny, zdyszany szept...

Każde imię odcrytam z powietrza,

każdą rzecz oczom podam jak niebo,

więc już złudę i sen ucieleśniam

w ciemnym żalu pytając - dlaczego.



Nie odwrócę się już i nie cofnę.

Własnym śladem odmierzę czas,

jak się groby odmierza pod sosnę,

jak się ciało odmierza od zmierzchu.

I zostanę nad szklanką już wieczny

snem niekształtnym mierząc od gwiazd.