Od kiedy język mój jak czyżyk 

świergoce, skąpo i od kiedy 

ręka brzemienna w piśmie le'ry 

jak kłos na skibie - obłok chyży 

przechyla się krawędzią lśniącą 

i niebo giętkie dając oczom 

powiada: 

codzienne dzwony w blasku pieją, 

truchleje w ziemi nasion wstęga, 

bo dłoń człowieka w przerażeniu 

jest niby noc lub marmur ciężka. 

I ty podobny losom roślin 

daremnie patrzysz, barwy łowisz, 

bo tylko nam, nie człowiekowi 

dany jest wieczny, wolny pościg. 



Od kiedy stół przede mną martwy 

spiętrzył się groźnie, niebo zakrył 

i w szkle błyszczącym śpi atrament 

jak morza kropla lub cień wargi, 

od kiedy pióro snem niedbałym 

dotknęło dłoni śpiewną mową, 

toczymy z sobą ciemny dialog: 

śmiertelny ja i wieczny obłok.


Patrzysz nisko i spojrzenie srebrne

oczu twoich jest radosnym światłem

w drodze naszej odmierzanej sercem

jak księżycem. Puszyste od wiatru

płyną drzewa przed nami pod powietrza nurt,

wieczór jak dno studni mały jest i lśniący

i głów naszych w gałęziach kołyszą się kolce,

i pył roślinny wstaje u znużonych nóg.



Niejeden dzień, niejedno słowo

mamy za sobą w drodze naszej

i kędzierzawy w górze obłok

jak piana morska zna już krok,

co mijać chce i być żelaznym,

a ciągle jak łodyga miękka

gnie się, gdy wiatru rączy prąd



uderza nagle. Żył zatoki

na skroniach słona krew porusza

i nie ma miejsca już na laur,

choć piorun spada, bronie grają

i śpiew podnoszą młode usta.

I piórem ptasim ogień lśni się

ponad wzorzystym snem człowieka.



I nas splecionych jak uściskiem

spojrzeniem mocnym - niesie wiernie

przez trudny dzień, oporne słowo,

gdzie sen otacza jak ramieniem

i bezimienna ziemia lekka

wydaje kwiat spryskany sercem.