Mówię: powietrza mszał 

niech się odemknie jak róża 

lub ręka trwożna - 

Nitka świecąca w marmurze 

zakwita cierniem i żal 

pali się skąpo w niebiosach. 



Wejdę. Gwiaździsty lichtarz 

dnieje proroczo w głębi, 

gwoździ czerwonych kilka 

i kość złamana nad nimi, 

dno tu jest albo światła 

skupiona, cierpka glina, 

co kwiatem głaz przygniata 

i noc piorunem przeklina. 



Mówię: królestwo moje 

z barw licznych i dłoni dwu. 

Skowronek błyska jak płomień, 

zwisa jak śpiewny sznur; 

ale jest czas miłości 

i ciemność gra jak hejnał, 

by ciałem oraz głosem 

wyrastać z zapomnienia. 



Powiedzą: smutny kraj 

i trumna głowie twarda, 

bo jakaż miłość jest, 

co ziarno daje puste - 



Lecz grom powszedni gra 

jak fletnia mi przy wargach 

i ognia czarny cierń 

jest jak bolesny uśmiech.


Znowu drobniutki świergot

gałęzi jak śniegu leniwej 

i twarzy białej lusterko

w obłoku włosów sennych,

spada dzień jak złocona śliwa, 

a my ciągle przez zamieć idziemy 

z cieniem prędkiej młodości za ręką.



Deszcz wiosenny kuleje w powietrzu 

i spryskana obłoków łąka, 

a my jeszcze ściśnięte pięści

jak karabin dźwigamy po bokach. 

I gdy wiatru zawiły flet

stado rybne w rzece roztrąci, 

jak do strzału składamy brew



wciąż zdziwieni, nierozumiejący. 

A gdy chmura wypukłym hełmem 

błyśnie w słońcu i koloru grot

niby tęcza przystanie znienacka, 

wtedy w piersi jak w nawie kościelnej 

ciężkie serce jak brzemię plecaka 

schyla ciało i myli nasz krok.



Znowu głos przywołuje

i słonecznik instrument skręca 

nad pejzażem wtulonym w niebo, 

a my ręką jak żuraw nad studnią 

pochyloną nad mroczną pamięcią 

powiadamy: nie można, nie trzeba.



Z domów białych, zakrzepłych jak z lodu 

kwiat olbrzymi jak z dymu się wspina 

pod zielony obłoków pierścień

a my czoło poryte przez młodość 

odwracamy, gdzie bliska ojczyzna 

grom wygasły jak krzyż czarny niesie.