Mówię: powietrza mszał 

niech się odemknie jak róża 

lub ręka trwożna - 

Nitka świecąca w marmurze 

zakwita cierniem i żal 

pali się skąpo w niebiosach. 



Wejdę. Gwiaździsty lichtarz 

dnieje proroczo w głębi, 

gwoździ czerwonych kilka 

i kość złamana nad nimi, 

dno tu jest albo światła 

skupiona, cierpka glina, 

co kwiatem głaz przygniata 

i noc piorunem przeklina. 



Mówię: królestwo moje 

z barw licznych i dłoni dwu. 

Skowronek błyska jak płomień, 

zwisa jak śpiewny sznur; 

ale jest czas miłości 

i ciemność gra jak hejnał, 

by ciałem oraz głosem 

wyrastać z zapomnienia. 



Powiedzą: smutny kraj 

i trumna głowie twarda, 

bo jakaż miłość jest, 

co ziarno daje puste - 



Lecz grom powszedni gra 

jak fletnia mi przy wargach 

i ognia czarny cierń 

jest jak bolesny uśmiech.


Światłu temu schodzący w obraz

jestem drzewem czy ptakiem ślepym?

Błyskawicy srebrnej koronka

cień mój toczy wysmukłym niebem.

Więc ruchliwą twarzą zwrócony,

gdzie odległy już piorun stąpa

ręce moje jak dwa liście klonu

na ogniste kładę niebiosa.



Będę trwać tak pół-człowiek, pół-drzewo

na cierpliwej powietrza wadze.

Kiedy serce ułoży mnie siwe

w miejscu światła, gdzie lśniącą kładzie

kość jak cacko - Bóg z uśmiechem dziecka -

będę tylko już drzewem bezlistnym,

a zły ogień jak krucha owieczka

pójdzie dalej niewinny i czysty.



Jakąż wtedy otrzymam własność?

Zejdę niżej - a kamień i próchno

nowe niebo utworzą, by zasnąć.

Chłodne niebo i smutne. Gdy w górę

pójdę - obszar bez granic mnie wchłonie

i stanie nagle się światłość

mała jak okna płomień.

Chłodny płomień i smutny.



Będę trwać więc niebu na przekór

w obraz idąc wspomnieniem bosym:

dzwonił gromko na piaszczystym brzegu

w liściu chmury jak żołądź - kościół.

Gołąb z gipsu tam mieszkał nad lustrem

wody świętej, co spadając ostro

na me czoło i dziecięce usta

słowo małe uczyniła siostrą.