Mówię: powietrza mszał 

niech się odemknie jak róża 

lub ręka trwożna - 

Nitka świecąca w marmurze 

zakwita cierniem i żal 

pali się skąpo w niebiosach. 



Wejdę. Gwiaździsty lichtarz 

dnieje proroczo w głębi, 

gwoździ czerwonych kilka 

i kość złamana nad nimi, 

dno tu jest albo światła 

skupiona, cierpka glina, 

co kwiatem głaz przygniata 

i noc piorunem przeklina. 



Mówię: królestwo moje 

z barw licznych i dłoni dwu. 

Skowronek błyska jak płomień, 

zwisa jak śpiewny sznur; 

ale jest czas miłości 

i ciemność gra jak hejnał, 

by ciałem oraz głosem 

wyrastać z zapomnienia. 



Powiedzą: smutny kraj 

i trumna głowie twarda, 

bo jakaż miłość jest, 

co ziarno daje puste - 



Lecz grom powszedni gra 

jak fletnia mi przy wargach 

i ognia czarny cierń 

jest jak bolesny uśmiech.


Jestem tutaj, ot, niedbały

pewnie, że większy od ważki, ale znikomy wobec

cienkiego dymu, co ma kształt zapałki

nad malinowym moim domem.



Za mną, nikłym, słońca pięta

tropi wiernie, i niebiosa

jak powieka odemknięta

kuszą smutnie, bym pozostał!



Próg mnie więzi, zwiera szczęki:

tylko tutaj - oznajmia - bądź

jak ja martwy i ciągle niewielki

choć i we mnie jest jasność i noc;



nie poradzisz rzeczy zuchwałej

kiedy serce trwożliwe kląska,

zostań, pozwól, niech kocha ciało,

choć grom jeszcze krwawe ma dziąsła



i uparcie innym nuci - lulaj;

lecz ty, popatrz - pogodne światła

nad planetą w istocie malutką

zataczają się sennie jak wiatrak.



Księżyc biały uderza skrzydłem

i dom jasny, w który patrzysz teraz

przywołuje: sen jest twą ojczyzną -

a najtrudniej sennemu umierać.