Mówię: powietrza mszał 

niech się odemknie jak róża 

lub ręka trwożna - 

Nitka świecąca w marmurze 

zakwita cierniem i żal 

pali się skąpo w niebiosach. 



Wejdę. Gwiaździsty lichtarz 

dnieje proroczo w głębi, 

gwoździ czerwonych kilka 

i kość złamana nad nimi, 

dno tu jest albo światła 

skupiona, cierpka glina, 

co kwiatem głaz przygniata 

i noc piorunem przeklina. 



Mówię: królestwo moje 

z barw licznych i dłoni dwu. 

Skowronek błyska jak płomień, 

zwisa jak śpiewny sznur; 

ale jest czas miłości 

i ciemność gra jak hejnał, 

by ciałem oraz głosem 

wyrastać z zapomnienia. 



Powiedzą: smutny kraj 

i trumna głowie twarda, 

bo jakaż miłość jest, 

co ziarno daje puste - 



Lecz grom powszedni gra 

jak fletnia mi przy wargach 

i ognia czarny cierń 

jest jak bolesny uśmiech.


Nad smugami karawan

chodziła jasna nowina -

powiła Smutna Panna

Żałobnego Syna.

Śpiewali Mu, śpiewali ochoczo,

pastusze melodie skakały jak deszcze,

grały królewskie korony

i palmowe grało powietrze.

Śpiewali Mu, śpiewali

cherubiny zwłaszcza w długich piórach

krągłą ziemię chylili nad Małym

i rączkami ją we śnie otulał.

Ale niedługo potem

zaczęło w górze straszyć

i za stajenką poruszali grzechotką

z armat buczących i maszyn.

I zapalili daleko

kilka krajów czerwoną łuną,

że trzepotał powieką

i spoglądał na Północ.