Wywiodę noc wiosenną przed zwalony dom

- a nad nim biała stoi Niedźwiedzicy struna

jak dymu wędka piękna albo kształt pioruna -

i bieg ciepłego nieba otworzę pod rąk

promieniem pełnym łaski. Przez pejzażu próg

odejdę rózgi olszyn zginając jak pasterz

na traw spokojny deseń, jezior sady płaskie,

tam kwiat ukośny błyska jak krzemienny zdrój.

Opowiem wszystkie dzieje raz jeszcze wargą pełną,

przywrócę ogień ścianom, ziemi rozpacz ciał

i łzę jak krwi kruszynę zawieszę pod powieką,

jak On planety bryłę w księżyca zmienił kształt.

Byście na niebo patrząc poznali ognia szyszkę

i ziemię z nim spojoną, i twarz człowieczą w nim,

i rąk muzykę niemą jak strun rozbitych skrzypiec,

gdy ołów w serce mierzył jak topór srebrny w pień.

Byście przymknięciem oczu mówili: właśnie tutaj,

gdzie namiot sosny burej i ornat wąskich rżysk,

łamali siwą młodość łagodni tak i smutni

w płomieniu dom budując jak szafot albo krzyż. -

Nie my, samotni w czasie, ujmiemy w rękę twardą

obłoków kontur cenny i ziemi ufnej kwiat,

jak rzeźba wpół-złamana, ale miażdżąca prawdą

jest trudne słowo nasze i krótki męski płacz.

Wywiodę ton ostatni w tej wiosennej nocy

pod Niedźwiedzicy posępnej sercem,

byście mówili: narodzeni z miłości

nie chcemy więcej.


Patrzysz nisko i spojrzenie srebrne

oczu twoich jest radosnym światłem

w drodze naszej odmierzanej sercem

jak księżycem. Puszyste od wiatru

płyną drzewa przed nami pod powietrza nurt,

wieczór jak dno studni mały jest i lśniący

i głów naszych w gałęziach kołyszą się kolce,

i pył roślinny wstaje u znużonych nóg.



Niejeden dzień, niejedno słowo

mamy za sobą w drodze naszej

i kędzierzawy w górze obłok

jak piana morska zna już krok,

co mijać chce i być żelaznym,

a ciągle jak łodyga miękka

gnie się, gdy wiatru rączy prąd



uderza nagle. Żył zatoki

na skroniach słona krew porusza

i nie ma miejsca już na laur,

choć piorun spada, bronie grają

i śpiew podnoszą młode usta.

I piórem ptasim ogień lśni się

ponad wzorzystym snem człowieka.



I nas splecionych jak uściskiem

spojrzeniem mocnym - niesie wiernie

przez trudny dzień, oporne słowo,

gdzie sen otacza jak ramieniem

i bezimienna ziemia lekka

wydaje kwiat spryskany sercem.