Choćbym co dzień rozmnażał się liczny,

inną mową przemawiał - tkliwszą,

choćbym w światło zmieniony lub w liście

spadał kruchy pod sierp błyskawicy,

choćbym język miał martwy i oczy

zaświatowym oddane znakom -

powiem: w niebie różowym jak w wianku

świeci dom mój palący się w nocy.



Choćbym wrócić już nigdy nie zdołał

ani odejść już nie mógł drogą,

gdzie zmęczone wracają na kołach

łąki ranne, wiatraki świergocą,

choćbym trwał jak trwa mrówka lub glista

sercem klaszcząc przy ziemi wiotkim,

każda chwila mi będzie jak wystrzał,

każda barwa jak siarka i ogień.



Nie oszuka mnie dzwonów dudnienie,

choć łagodne i ciężkie od woni,

jeszcze raz rzucę mocno kamieniem

w twarz zawziętą nad snem mym zwieszoną

i nie uśpi wracając do pasiek

pszczoła mądra warczącym swym lotem,

bo powstanę zbratany z żelazem,

nim śpiącego zaskoczy zły motor.



Choćbym mówił; pokocham, zostanę,

choćbym słowa jak trumnę zbijał,

ty nie ufaj. I zabierz mi pamięć,

ciało sprostuj, na czoło daj

promień jasny jak uśmiech lub lilię.

Ale wtedy zobaczysz wśród gwiazd

cienie nasze żegnane przez brzask

odchodzące od siebie i inne.


Pokrusz wątłe gałązki,

w których się wikłasz -



Z pejzażu małego jak okno

świergotem karmiąc dwie wąskie

stopy gołębie

wyjdzie starzec barwny jak witraż.



W brodzie wysnutej z wilgotnej głębi

ociekającej puszystym brzaskiem

przyniesie trzepot ruchliwy

ważek nadrzecznych i aster.



U warg zdziwionych i miękkich

zawiśnie dziecinny szczebiot,

kiedy ze ścieżek zaczerpie

oczu odjętych drzewom;



kiedy z powietrza dłonią omszałą

zerwie tę chwilę, w której się wikłasz,

usłyszysz znowu: za oknem gałąź

szumi mozolnie jak morska muszla.



- I będzie dłużej i będzie smutniej -

Starzec jak płatek z łatwej bibułki

sfrunie z pejzażu pod westchnieniem szybkim

i żal okrągło fioletem sukni

spłynie po rękach wiotszych od wiklin.

I sny wiązane na senną nić

będą opadać ku skroniom prędkim -

iść - żal,

żal iść -

Senne są stopy giętkie jak pręty,

przebyć nie mogą szeptu gałęzi - - -

źle iść,

żal.



Zamknij pejzaż jak okno ruchem uśpionej ręki,

do szeptu nachyl się czule - tak poznasz tę chwilę soczystą

i rozerwiesz korali sznurek, i odnajdziesz się w własnym uśmiechu

podwojona przez sen jak przez lustro.

Lecz się nie zjawi barwny starzec,

by zerwać dłonią omszałą

jeszcze raz, tę chwilę, w której się wikłasz.

Zostaw szumiącą gałąź

- najważniejsze dopiero się zdarzy -



pogubiły się korale lub zmieniły w witraż.