Nieśmiałej trawy lazur

jutro mnie chłodem określi,

ku niebu przegnie małemu

i złamie głos mój doczesny,

drzewa językiem rozdzwoni

powietrze kipiące ostro,

bym sen przytulił do skroni

i serce uniósł jak wiosło.



Dlatego zanim posłuszny

pod tęczę wysoką wpełznę

ramiona kuląc i uśmiech

nietrwały niosąc przez przestrzeń,

idź obok, jak idzie Twa rzeka

wara wydęte płucząc

czasem serdecznym i ogniem

jak ja już mową półludzką.



Ja przystanę - Ty zostań,

jeśli zawołam - Ty krzycz,

będziemy razem jak kościół

w górę się piąć, gdzie jak liść

leży posłuszny Twej ręce

księżyc wymarły i gwiazd

ustokrotnione obręcze

głowę znaczące jak głaz.



Po obu stronach mej drogi

milczenia białego strzeż,

abym, gdy głos mój jak storczyk

wypryśnie nagły - wciąż szedł

nieśmiałej trawy lazurem,

co sen mój i ciało określi

z sobą gotowym jak trumną

już wieczny, a ciągle doczesny.



Jeśli mój kres Ci znajomy,

wytrwaj do kresu i sądź

wodę wraz ze mną i płomień

oraz szerokość stron

świata. I nim pochylisz mi dłoń

na ziemi strumień jak owcę,

niech się rozleję w krąg

i w jasność przeistoczę.


Światłu temu schodzący w obraz

jestem drzewem czy ptakiem ślepym?

Błyskawicy srebrnej koronka

cień mój toczy wysmukłym niebem.

Więc ruchliwą twarzą zwrócony,

gdzie odległy już piorun stąpa

ręce moje jak dwa liście klonu

na ogniste kładę niebiosa.



Będę trwać tak pół-człowiek, pół-drzewo

na cierpliwej powietrza wadze.

Kiedy serce ułoży mnie siwe

w miejscu światła, gdzie lśniącą kładzie

kość jak cacko - Bóg z uśmiechem dziecka -

będę tylko już drzewem bezlistnym,

a zły ogień jak krucha owieczka

pójdzie dalej niewinny i czysty.



Jakąż wtedy otrzymam własność?

Zejdę niżej - a kamień i próchno

nowe niebo utworzą, by zasnąć.

Chłodne niebo i smutne. Gdy w górę

pójdę - obszar bez granic mnie wchłonie

i stanie nagle się światłość

mała jak okna płomień.

Chłodny płomień i smutny.



Będę trwać więc niebu na przekór

w obraz idąc wspomnieniem bosym:

dzwonił gromko na piaszczystym brzegu

w liściu chmury jak żołądź - kościół.

Gołąb z gipsu tam mieszkał nad lustrem

wody świętej, co spadając ostro

na me czoło i dziecięce usta

słowo małe uczyniła siostrą.