Nieśmiałej trawy lazur

jutro mnie chłodem określi,

ku niebu przegnie małemu

i złamie głos mój doczesny,

drzewa językiem rozdzwoni

powietrze kipiące ostro,

bym sen przytulił do skroni

i serce uniósł jak wiosło.



Dlatego zanim posłuszny

pod tęczę wysoką wpełznę

ramiona kuląc i uśmiech

nietrwały niosąc przez przestrzeń,

idź obok, jak idzie Twa rzeka

wara wydęte płucząc

czasem serdecznym i ogniem

jak ja już mową półludzką.



Ja przystanę - Ty zostań,

jeśli zawołam - Ty krzycz,

będziemy razem jak kościół

w górę się piąć, gdzie jak liść

leży posłuszny Twej ręce

księżyc wymarły i gwiazd

ustokrotnione obręcze

głowę znaczące jak głaz.



Po obu stronach mej drogi

milczenia białego strzeż,

abym, gdy głos mój jak storczyk

wypryśnie nagły - wciąż szedł

nieśmiałej trawy lazurem,

co sen mój i ciało określi

z sobą gotowym jak trumną

już wieczny, a ciągle doczesny.



Jeśli mój kres Ci znajomy,

wytrwaj do kresu i sądź

wodę wraz ze mną i płomień

oraz szerokość stron

świata. I nim pochylisz mi dłoń

na ziemi strumień jak owcę,

niech się rozleję w krąg

i w jasność przeistoczę.


Pokrusz wątłe gałązki,

w których się wikłasz -



Z pejzażu małego jak okno

świergotem karmiąc dwie wąskie

stopy gołębie

wyjdzie starzec barwny jak witraż.



W brodzie wysnutej z wilgotnej głębi

ociekającej puszystym brzaskiem

przyniesie trzepot ruchliwy

ważek nadrzecznych i aster.



U warg zdziwionych i miękkich

zawiśnie dziecinny szczebiot,

kiedy ze ścieżek zaczerpie

oczu odjętych drzewom;



kiedy z powietrza dłonią omszałą

zerwie tę chwilę, w której się wikłasz,

usłyszysz znowu: za oknem gałąź

szumi mozolnie jak morska muszla.



- I będzie dłużej i będzie smutniej -

Starzec jak płatek z łatwej bibułki

sfrunie z pejzażu pod westchnieniem szybkim

i żal okrągło fioletem sukni

spłynie po rękach wiotszych od wiklin.

I sny wiązane na senną nić

będą opadać ku skroniom prędkim -

iść - żal,

żal iść -

Senne są stopy giętkie jak pręty,

przebyć nie mogą szeptu gałęzi - - -

źle iść,

żal.



Zamknij pejzaż jak okno ruchem uśpionej ręki,

do szeptu nachyl się czule - tak poznasz tę chwilę soczystą

i rozerwiesz korali sznurek, i odnajdziesz się w własnym uśmiechu

podwojona przez sen jak przez lustro.

Lecz się nie zjawi barwny starzec,

by zerwać dłonią omszałą

jeszcze raz, tę chwilę, w której się wikłasz.

Zostaw szumiącą gałąź

- najważniejsze dopiero się zdarzy -



pogubiły się korale lub zmieniły w witraż.