Ponad nocą, którą kochasz,

czas przechodzi gwiazdy mącąc,

a zbłąkana ręka w książkach

jak maleńki leży kosmos.

I cierpliwa fala oczu

drży w czekaniu niepojętym

na powrotny dzień i słońce

jak dziecinny śpiew kolędy.



W nocy tej lub innej nocy

powiesz wiekom bohaterskim

o twym buncie i miłości

pod drobniutkim dachem pięści;

i niedbały cień jak bronę

włócząc z sobą - staniesz wreszcie

nad swym sercem jak poranek,

nad swym ciałem jak gałęzią.



Stąd wołanie pójdzie rześkie

i potoczy się perlisty

piorun ziemski na królestwo

dłoni twoich jak na szyby,

tam toczący pług p~ górą

drzew bławatnych - człowiek wstęgą

widnokręgu idąc - pióro

znajdzie twe i powie: wielkość.


Znowu drobniutki świergot

gałęzi jak śniegu leniwej 

i twarzy białej lusterko

w obłoku włosów sennych,

spada dzień jak złocona śliwa, 

a my ciągle przez zamieć idziemy 

z cieniem prędkiej młodości za ręką.



Deszcz wiosenny kuleje w powietrzu 

i spryskana obłoków łąka, 

a my jeszcze ściśnięte pięści

jak karabin dźwigamy po bokach. 

I gdy wiatru zawiły flet

stado rybne w rzece roztrąci, 

jak do strzału składamy brew



wciąż zdziwieni, nierozumiejący. 

A gdy chmura wypukłym hełmem 

błyśnie w słońcu i koloru grot

niby tęcza przystanie znienacka, 

wtedy w piersi jak w nawie kościelnej 

ciężkie serce jak brzemię plecaka 

schyla ciało i myli nasz krok.



Znowu głos przywołuje

i słonecznik instrument skręca 

nad pejzażem wtulonym w niebo, 

a my ręką jak żuraw nad studnią 

pochyloną nad mroczną pamięcią 

powiadamy: nie można, nie trzeba.



Z domów białych, zakrzepłych jak z lodu 

kwiat olbrzymi jak z dymu się wspina 

pod zielony obłoków pierścień

a my czoło poryte przez młodość 

odwracamy, gdzie bliska ojczyzna 

grom wygasły jak krzyż czarny niesie.