Śnieg jak posąg ramionami trzymał 

chmury kredkę i wychodził świat 

długi bardzo jak rzeka lub szyna 

w drzewach krągłych jak paciorkach lamp. 



Woda ciekła, gdy cedrową arką 

jak zabawką - człowiek świat nawiedził 

i leżące pod ziemią w letargu 

budził rysie, sarny i niedźwiedzie. 



Potem palcem wskazującym dotknął 

piersi własnej otulonej liściem 

i wywołał z niej dobrą samotność 

i łzę pierwszą na ciemny policzek. 



Ptactwo nieme dotychczas jak ogród 

zwolnił z łodzi, kwiat ulepił z mułu 

i cień trysnął spod ziemi, gdy w mroku 

dotknął nieba szumiącej kopuły. 



Świergotał śnieg już prędzej, 

góry przenosił i las, 

a on oczy dziękczynne jak ręce 

wtapiał milcząc w wyblakły czas. 



Przerażony zarysem tylko 

głębi mocnej, co ciałem targa, 

grudki serca zielonym motylom 

pozazdrościł zgubiony w barwach. 



Nie mógł. Słowem tę przepaść mierzył, 

wiosło skruszył o fali skręt, 

kiedy w górze jak okręt lub zwierzę 

zawarczała smolista brew. 



Zwarte czoło jak proporzec podniósł, 

a już grom szedł po dźwięcznych kamieniach 

i z łaskawej podawał mu dłoni 

słodki napój i tym go napełniał. 



Po raz pierwszy ramion dwojga ster 

ciął powietrze bluźnierczo, i nogi 

jak łuk bramy zaryły się w krę 

ziemi, której zwiastowano ogień.


Za grotem mej dłoni - tam przestrzeń wiecznie blada,

w której przejrzysty księżyc jest

jak fragment białej chmury albo anioła sandał

zgubiony na powietrzu. Nieść

cierpliwie trzeba obraz kończący się u wrót

nikłego horyzontu - lecz dłoń przegina ciężar

i ciało błyska trwożnie, kiedy obłoczny strój

opada bez szelestu i dana jest wiedza

tym dłoniom, które niosą,

tym ciałom, które drżą:

nie przejdziesz cienia ręki powietrzem niby mostem

i w obraz się zamienisz twych ojczystych stron.



Więc włosy będą - płomień lub ognisty krzak.

A ręka, która światło zbierała jak owoc,

odrośnie nagłym słupem i głąb fioletową

roztrąci dzwoniąc w okna, za którymi ręce,

człowiecze ręce w płomień zanurzone świecą.

I jak źródełko rtęci w twej piersi będzie serce

pulsować krwawym łukiem spadającym w wieczność.

Więc stopy będą kamień u pielgrzymiej drogi,

która początku nie ma, nieznany jej kres,

lecz oczom jest jak piorun w schyleniu pokornym

zmęczonej ciężkiej głowy. A nad nią księżyc jest

jak fragment białej chmury albo anioła sandał

w przestrzeni zawieszonej do palców, których cień

rysuje krzyż radosny i nad głową splata

pięć gwiazd oznajmujących twą konieczną śmierć.