Światłu temu schodzący w obraz

jestem drzewem czy ptakiem ślepym?

Błyskawicy srebrnej koronka

cień mój toczy wysmukłym niebem.

Więc ruchliwą twarzą zwrócony,

gdzie odległy już piorun stąpa

ręce moje jak dwa liście klonu

na ogniste kładę niebiosa.



Będę trwać tak pół-człowiek, pół-drzewo

na cierpliwej powietrza wadze.

Kiedy serce ułoży mnie siwe

w miejscu światła, gdzie lśniącą kładzie

kość jak cacko - Bóg z uśmiechem dziecka -

będę tylko już drzewem bezlistnym,

a zły ogień jak krucha owieczka

pójdzie dalej niewinny i czysty.



Jakąż wtedy otrzymam własność?

Zejdę niżej - a kamień i próchno

nowe niebo utworzą, by zasnąć.

Chłodne niebo i smutne. Gdy w górę

pójdę - obszar bez granic mnie wchłonie

i stanie nagle się światłość

mała jak okna płomień.

Chłodny płomień i smutny.



Będę trwać więc niebu na przekór

w obraz idąc wspomnieniem bosym:

dzwonił gromko na piaszczystym brzegu

w liściu chmury jak żołądź - kościół.

Gołąb z gipsu tam mieszkał nad lustrem

wody świętej, co spadając ostro

na me czoło i dziecięce usta

słowo małe uczyniła siostrą.


Pokrusz wątłe gałązki,

w których się wikłasz -



Z pejzażu małego jak okno

świergotem karmiąc dwie wąskie

stopy gołębie

wyjdzie starzec barwny jak witraż.



W brodzie wysnutej z wilgotnej głębi

ociekającej puszystym brzaskiem

przyniesie trzepot ruchliwy

ważek nadrzecznych i aster.



U warg zdziwionych i miękkich

zawiśnie dziecinny szczebiot,

kiedy ze ścieżek zaczerpie

oczu odjętych drzewom;



kiedy z powietrza dłonią omszałą

zerwie tę chwilę, w której się wikłasz,

usłyszysz znowu: za oknem gałąź

szumi mozolnie jak morska muszla.



- I będzie dłużej i będzie smutniej -

Starzec jak płatek z łatwej bibułki

sfrunie z pejzażu pod westchnieniem szybkim

i żal okrągło fioletem sukni

spłynie po rękach wiotszych od wiklin.

I sny wiązane na senną nić

będą opadać ku skroniom prędkim -

iść - żal,

żal iść -

Senne są stopy giętkie jak pręty,

przebyć nie mogą szeptu gałęzi - - -

źle iść,

żal.



Zamknij pejzaż jak okno ruchem uśpionej ręki,

do szeptu nachyl się czule - tak poznasz tę chwilę soczystą

i rozerwiesz korali sznurek, i odnajdziesz się w własnym uśmiechu

podwojona przez sen jak przez lustro.

Lecz się nie zjawi barwny starzec,

by zerwać dłonią omszałą

jeszcze raz, tę chwilę, w której się wikłasz.

Zostaw szumiącą gałąź

- najważniejsze dopiero się zdarzy -



pogubiły się korale lub zmieniły w witraż.