Młotek przewija ręce poplątane wstążkami żył,

miękko spada lśniący jak przędza

młotek srebrny - jest czy się śni?



Głowa ciężka zwieszona do kolan

na pomoście nocy i brzasku,

a za nocą - jeziora wołań,

a za brzaskiem - strumienie czasu.



Okna czarna głęboka studnia,

zasypana głębokim niebem,

pomóż pokój głęboki zaludnić

twarzą moją lub moim śpiewem.



Pomóż oczy mi smutne i młode

z wnętrza smutku jak rzeki wyłowić,

o poeto - biedniejszy o młotek,

o poeto - bogatszy o słowo.



Zanurzony w nocy jak pływak

sny rozgarniam palcami na dratwie

a za snami - pustka szczęśliwa,

a za pustką - już śpiewać potrafię.


Chiński cesarz w malowanej trumience

zamknął oczy skośne jak łódki,

włos falisty zacisnął w ręce,

włosa strzegły jelenie malutkie.



Już ostatnie spłynęły łezki,

czarny bonza przyklękał nad szarfą,

kiedy Lojola w pantoflach niebieskich

stanęła krucho i płakała bardzo.



Lojoli lekki lok, jej lok

cesarz tulił do martwego kimona,

jak dzwoneczek kołysał lok blond,

o Lojolo, Lojolo, Lojolo!



Była jak ziarnko ryżu lub deszczu

przezroczysta i lekka taka -

Ach, jak grała, co wieczór

na berle większym od niej

ulubione jedwabne melodie,

że słowiki słuchały w klatkach.

Wtedy cesarz żółty jak księżyc

mrużył oczki skośne jak łódki

i palcami przebierał w jej lokach -

w malowanej trumience leży,

a Lojola



- mandarynkę obiera ze smutkiem.