Niebo zmalałe w łunie

na ciebie i na mnie czeka

jak kubek srebrny u studni

albo o zmierzchu twa ręka.

Gdy ognia porusza kaskiem

błyszczącym i białym jak puzon,

serce jak światło na maszcie

w piersi kołysze się pustej.

Modlimy się dłonie łącząc

o pamięć otwartą jak pejzaż,

niech dźwiga nas dalej młodość,

choć z ognia, głodu, powietrza.

Kiedy ognista kropla

spłynie zachodem jak liściem,

niebo jak ścieżka ogrodu

wróci nas sercu i przyjmie.

Wtedy się łuna tętniąca

pod brwią nieruchomą przyśni

i sen jak głęboki krajobraz

piorun otworzy tygrysi.


Ucieleśnię się jeszcze powtórny,

jak rysuję się w lustrze milczący

i znów pójdę jak ręka za piórem

krajem cierpkim, gdzie krzyże jak brzozy

i gdzie ludzie jak czarny różaniec

aemię wiją pod niebem nucąc,

deski smutne radośnie zbijają

zapatrzeni w wysokość jak Chrystus.



Ten sam dzięcioł zastuka mi w konar

i wiewiórka jak ręka smukła

przemknie dołem, gdzie ciężko na modrej

dłoni liścia - leniwy skorupiak,

ten sam głos mnie na progu powita

i powietrze rozchyli jak bramę,

i ta sama otworzy kobieta

pismo moje jak trudny ornament.



I powtórzę z pamięci jak dzisiaj

szyn sprzężonych podwójny bieg,

miasto świateł soczyste jak wiśnia

i fabryczny, zdyszany szept...

Każde imię odcrytam z powietrza,

każdą rzecz oczom podam jak niebo,

więc już złudę i sen ucieleśniam

w ciemnym żalu pytając - dlaczego.



Nie odwrócę się już i nie cofnę.

Własnym śladem odmierzę czas,

jak się groby odmierza pod sosnę,

jak się ciało odmierza od zmierzchu.

I zostanę nad szklanką już wieczny

snem niekształtnym mierząc od gwiazd.