Niebo zmalałe w łunie

na ciebie i na mnie czeka

jak kubek srebrny u studni

albo o zmierzchu twa ręka.

Gdy ognia porusza kaskiem

błyszczącym i białym jak puzon,

serce jak światło na maszcie

w piersi kołysze się pustej.

Modlimy się dłonie łącząc

o pamięć otwartą jak pejzaż,

niech dźwiga nas dalej młodość,

choć z ognia, głodu, powietrza.

Kiedy ognista kropla

spłynie zachodem jak liściem,

niebo jak ścieżka ogrodu

wróci nas sercu i przyjmie.

Wtedy się łuna tętniąca

pod brwią nieruchomą przyśni

i sen jak głęboki krajobraz

piorun otworzy tygrysi.


Wieczorny szatan monetę zimną

ważył na dłoni...



Parzyła izby zamieć świeczek,

kiedy śmieszne figurki zatargały jak w dzwonnicach sznurkiem,

uniosły stopy na bojaźliwy centymetr -

nie mogły odlecieć.



Wplatał lepkie palce w oczy śnieg,

no i szeptał, uporczywie szeptał;

szatan załkał w szubienicę jak w flet

i rozwiesił płacz w drzewie jak szkiełka.



Więc choinka. - A na sznurku pajacyk,

kolędować Małemu, niech krzepnie,

pójdź - złóż dary - nie wystarcza popatrzeć -

drzewko smutne, a u ciebie świece.



Lulajże w powrozie, lulajże na haku,

niech się wyśni obrus biały i błyszcząca jodła.



Szept przygarnął - z tego szeptu twój opłatek

i ojczyzna ciemniejąca w nagłych gwiazdach z ognia.