Jakże takimi dłońmi utrzymasz pierś mleczną

maleńki! - Przecież niełatwo...

W żyłach matki jak w mapie drogę sobie wybierasz

i spokojny - wszak nazwali cię człowiekiem -

słuchasz krwi jej. Pięknie szumi twa matka.



Jest jak strumień ciepły i bukiet,

a ty - ryba, koncha lub owad,

mlecznych światów w zadumie słuchasz,

tam kształt pierwszy się zaczął rysować.



Nie bój się rzeczy niedobrych,

do spokoju ich prosto się przytul,

od kołyski znajomy powrót

poprzez głosy zielone i skrzypy.



Zanim stopkami do miejsca dotrzesz,

gdzie prawda będzie jak pień drzewa szorstka,

porzucisz strumień najsłodszy

i miękką zabawkę z włosa.



I zmienisz imię. Zostaniesz tylko upartym lub wątłym,

jak niegdyś żołnierzy z ołowiu siebie popędzisz do marszu,

zbudujesz dom -będzie większy, piękniejszy od tego z klocków,

lecz ci i dom nie wystarczy.



Jakże takimi dłońmi, na których zawiła mapa,

ciągle jeszcze maleńki! - utrzymasz kształt własny?

Już dawno wyciekł szum, piękny szum i matka

wygasła.



Kiedy ziemia cię woła każdym ziarnem jak wargą,

ty powierzasz się oczom wyrzuconym jak mosty,

cieniem własnym się chwiejesz, głos dobywasz z oparu

i jak próchno rozświetlasz twarz swą coraz widoczniej



I usypiasz w ramionach pustkę, której się lękasz;

nie wiesz tylko, jak wiele snu ci dadzą i kiedy -

Nie myśl. Starczy. Odmierzą, mój chłopaczku maleńki,

i położą w wieczności miękkiej, czystej jak śniegi.



Może skąpić ci będą, ale bardzo miłować

i odmierzą ci ładnie w metal śmierci warczącej,

wtedy dłonie podniesiesz i znów dźwigniesz na nowo

strumień mleczny.

Jak Atlas będziesz dźwigał bez końca.


Kiedy po włosach kręte płomyki wiją się pośpieszne

i iskra wzrok wypala, czoło w sieć zamienia,

twe ręce przeorane ogromnym powietrzem

kulistym bardzo - drżą.

Za oknem jak krawędzią dwu odmiennych światów

jest ciemna pogoń planet, milczenie kamienia

i niebo dymiąc głucho płynie cieniem statku,

pod którym wieją skrzydła żegnających rąk.



A światy są ogniste i oczom dostępne.

Nie chwila staje w ogniu, lecz horyzont ziemski:

na morzach drobnych fala ociera się z lękiem

o brzegi nagich piasków, na których jak kreski

powstają ciężkie dymy i błysk się wyzwala.

Tam domy drżą dziecinne w ogrodach zniszczenia

i pocisk szlak wyznacza, a za nim jak palma

upada gałąź ognia na miasto z kamienia.



Ten obszar pełen głosów to ojczyzna ludzka

i nad nią jest granica z księżyca i chmur.

Rozwarte chodzą gwiazdy, powietrze jak z piór

pod niebem danym ustom jak niebieskie płuca

granice, co z obłoków dokładnie wypełnia

i kraj zaludnia chłodny farbami marzenia.

I chociaż bije ziemia skalista i srebrna

pod tobą jest ojczyzna z drżącego płomienia.



Bo wieją długie trawy i przy każdej drodze

stanęło lekkie drzewo za kamieniem białym

i widzisz prędki pyszczek myszy w polnej norce,

i księżyce stalowe twarde zboża kładą;

więc jeszcze: tutaj anioł oczyścił sandały

i miecz na wadze złożył, i dotknął cię światłem,

że jesteś pełen blasku, w ciało ledwie wierzysz

i z trwogą słuchasz dźwięków okrutnych, mosiężnych.



I do kwiatu powiadasz w pieszczotliwej mowie:

mój bracie. Wciąż ojczyzna wspomnieniem porasta

i wracasz znów nad rzekę, gdzie jak mały chłopiec

do ręki piasek bierzesz i w zwierciadło miasta

na fali niespokojnej jak w szybę się patrzysz.

Lecz nie widzisz tam wiele: kilka ogni stoi

milczących pośród domów, a na wodzie płaskich

i łuna trąca falę, rzeźbi w drzewne słoje.



I idziesz coraz głębiej, i wciąż cię zachwyca

twa własność niepodzielna, zaprzedana stopom

i nie wiesz, jak w tej chwili nad ziemią ci obcą

krzyknęły usta armat, człowiek dłoń położył,

a inny człowiek upadł; pod światłem księżyca

zalśniły w drzewach bronie, zahuczały wozy,

nad miastem ogień zawisł jak kometa długa

i niebem rzucał gęstym na gwałtownych łukach.



I trwoży cię dźwięk ostry i tulisz powietrze

w powiekach, aby obraz zatrzymać na zawsze,

gdy szedłeś obok matki tym znajomym miastem

i pięści małe niosłeś już wtedy bezbronne,

i lękasz się, gdy mówią, że gorzka jest przestrzeń,

po której dzisiaj stąpasz, a myślisz wciąż: promień.



I jeszcze nie dostrzegasz, kiedy brzegiem krążysz,

jak trudna jest ta ziemia wysoka do łokci

smugami ciężkich kłosów wezbranych jak nurt.

Po czole spada światło słoneczne i w pocie

wypręża zgrzebny człowiek swe mięśnie jak orzech

nakryty posągami falujących chmur.



Więc trwożysz się daremnie, powracasz nieustannie

przez głos krzywdzonych rzeczy i przez człowieka krzyk

do miejsca wiecznej ciszy, co w tobie ma posłanie

i nigdzie więcej nie ma. Uderza w twardy brzeg

raniona w piersi woda odbiciem twojej ziemi,

o której myślisz: promień, nie krew i głaz, i pot -

znów słuchasz: skrzypi fala i ciągnie nad ciemnymi

drzewami długim sznurem gwiaździsty zwarty lot.