Już jutro może nie ostygłym

od łuny okiem będę musiał

ogarnąć świat i spojrzeć wprost

na nieba lot i tęczy most; -

już jutro może dym jak widły

zapachnie chlebem, ognia rózga

wysokim kwiatem w ogród spadnie,

a ptak, co w smutku miał mieszkanie,

odmiennym szeptem zamknie sen.



I kiedy będę musiał dotknąć

miłosną ręką drzew tych samych,

położę na nich gniewną pięść.

A kiedy nad mą samotnością

przyjdzie mi słowa jak kolana

radośnie zginać, sercu ufać

i słuchać echa, w którym głos

jak broń oddzwania albo kość,

warga otworzy się jak lufa.



Jak jabłoń obłok w oknie stanie

i szepnie - śpiewaj, szepnie - wróć.

Niech głos wysmukły drży jak łódź,

bo to odmienne jest kochanie.

Już jutro może kwiaty grube

pochłoną cię i czas zapomni,

gdy nad twą wiosną tęczy supeł

nad spiż wspanialszy i nad pomnik.



I w dłoni ciepłej twarz ukryta

zacięży nagle, kropla ust,

jakbym na wardze łunę niósł,

zabarwi sen wśród ptasich gitar,

stwardnieje kora pod dotknięciem

czerwonych palców. Lekka kość

jak dziewann żółtych wonny włos

uśmiechem pozna mnie męczeńskim.



I szepnie - śpiewaj, szepnie - idź.

Nie tobie lekkim słowem kochać,

lecz stać nad czasem tym jak krzyż

i znaku czekać znów w obłokach.

Bo jestem tutaj płodnym pyłem,

by miłość rosła, kiedy runą,

i trwoga wielka, gdy zabijać

będą wpatrzeni w zbrojne jutro.


Patrzysz nisko i spojrzenie srebrne

oczu twoich jest radosnym światłem

w drodze naszej odmierzanej sercem

jak księżycem. Puszyste od wiatru

płyną drzewa przed nami pod powietrza nurt,

wieczór jak dno studni mały jest i lśniący

i głów naszych w gałęziach kołyszą się kolce,

i pył roślinny wstaje u znużonych nóg.



Niejeden dzień, niejedno słowo

mamy za sobą w drodze naszej

i kędzierzawy w górze obłok

jak piana morska zna już krok,

co mijać chce i być żelaznym,

a ciągle jak łodyga miękka

gnie się, gdy wiatru rączy prąd



uderza nagle. Żył zatoki

na skroniach słona krew porusza

i nie ma miejsca już na laur,

choć piorun spada, bronie grają

i śpiew podnoszą młode usta.

I piórem ptasim ogień lśni się

ponad wzorzystym snem człowieka.



I nas splecionych jak uściskiem

spojrzeniem mocnym - niesie wiernie

przez trudny dzień, oporne słowo,

gdzie sen otacza jak ramieniem

i bezimienna ziemia lekka

wydaje kwiat spryskany sercem.