Na wzorzystym jarmarku, gdzie farby nierówne

korali i lusterek - tam

kupił drewniany instrument

pełen dzwoniących gam.



Lutnię podobno. Więc uczył

struny niezwykle cienkie

wielu łagodnych nutek

przejęty bólem i lękiem.



Na wybrzeżu, gdzie chudy chart

nozdrza podał ku górze i smyczę

ściągał twardo - on grał

i uciszał rośliny nieliczne.



Tańczyła sól. Wiatry krzepły,

ptaki zaczęły płonąć,

wielkie łodzie pękały jak miażdżone orzechy

i zsuwała się ziemia ku domom.



Ptak uderzył o wodę, gdzie Odys

wracał wsparty plecami o maszt,

a już wtedy płonęła młodość

i żałosny lament wśród miast.



Wrzask obłoków krążył nad głową,

falowało powietrze, kamień,

bursztyn w rzęsach sosen pionowo

spadał hucząc i trawy łamał.



Więc zatrzymał struny i przez

wybrzeże szedł o wyspach śniąc foczych;

tylko wiatr grał na smyczy, gdy pies

jak ster prowadził mu oczy.


Wywiodę noc wiosenną przed zwalony dom

- a nad nim biała stoi Niedźwiedzicy struna

jak dymu wędka piękna albo kształt pioruna -

i bieg ciepłego nieba otworzę pod rąk

promieniem pełnym łaski. Przez pejzażu próg

odejdę rózgi olszyn zginając jak pasterz

na traw spokojny deseń, jezior sady płaskie,

tam kwiat ukośny błyska jak krzemienny zdrój.

Opowiem wszystkie dzieje raz jeszcze wargą pełną,

przywrócę ogień ścianom, ziemi rozpacz ciał

i łzę jak krwi kruszynę zawieszę pod powieką,

jak On planety bryłę w księżyca zmienił kształt.

Byście na niebo patrząc poznali ognia szyszkę

i ziemię z nim spojoną, i twarz człowieczą w nim,

i rąk muzykę niemą jak strun rozbitych skrzypiec,

gdy ołów w serce mierzył jak topór srebrny w pień.

Byście przymknięciem oczu mówili: właśnie tutaj,

gdzie namiot sosny burej i ornat wąskich rżysk,

łamali siwą młodość łagodni tak i smutni

w płomieniu dom budując jak szafot albo krzyż. -

Nie my, samotni w czasie, ujmiemy w rękę twardą

obłoków kontur cenny i ziemi ufnej kwiat,

jak rzeźba wpół-złamana, ale miażdżąca prawdą

jest trudne słowo nasze i krótki męski płacz.

Wywiodę ton ostatni w tej wiosennej nocy

pod Niedźwiedzicy posępnej sercem,

byście mówili: narodzeni z miłości

nie chcemy więcej.