Na wzorzystym jarmarku, gdzie farby nierówne

korali i lusterek - tam

kupił drewniany instrument

pełen dzwoniących gam.



Lutnię podobno. Więc uczył

struny niezwykle cienkie

wielu łagodnych nutek

przejęty bólem i lękiem.



Na wybrzeżu, gdzie chudy chart

nozdrza podał ku górze i smyczę

ściągał twardo - on grał

i uciszał rośliny nieliczne.



Tańczyła sól. Wiatry krzepły,

ptaki zaczęły płonąć,

wielkie łodzie pękały jak miażdżone orzechy

i zsuwała się ziemia ku domom.



Ptak uderzył o wodę, gdzie Odys

wracał wsparty plecami o maszt,

a już wtedy płonęła młodość

i żałosny lament wśród miast.



Wrzask obłoków krążył nad głową,

falowało powietrze, kamień,

bursztyn w rzęsach sosen pionowo

spadał hucząc i trawy łamał.



Więc zatrzymał struny i przez

wybrzeże szedł o wyspach śniąc foczych;

tylko wiatr grał na smyczy, gdy pies

jak ster prowadził mu oczy.


Na przystanku tramwajowym jak u studni czeka

apostoł płomienny,

kiedy stopy najłagodniej oderwał od ziemi

policjant o dostojnych powiekach.



Tłum nie widział apostoła, który był obdarty

i modlitwę rwał palcami łapczywie jak mięso -

lecz zastygał pod pałeczką - czerwoną od żaru,

gdy dzieliła sprawiedliwie świat pomiędzy grzesznych.



Skradały się do niej korne

zwierzęta na kołach,

lamy, wilki, płoche kozy -

strasząc apostoła.



Z głębokości wielkich domów

ślepe kraby wyszły

za nim i grzechotały ogony

rude jak lisy.



Spod daszka jak niebo czarnego

patrzał Bóg i w wymiarach je znanych umieszczał.



I apostoł nie był bezpieczny. Ledwie

ujrzał: skowronkowa Agnieszka

wysiadała z sześciennego powietrza.



Po niego.