Pokrusz wątłe gałązki,

w których się wikłasz -



Z pejzażu małego jak okno

świergotem karmiąc dwie wąskie

stopy gołębie

wyjdzie starzec barwny jak witraż.



W brodzie wysnutej z wilgotnej głębi

ociekającej puszystym brzaskiem

przyniesie trzepot ruchliwy

ważek nadrzecznych i aster.



U warg zdziwionych i miękkich

zawiśnie dziecinny szczebiot,

kiedy ze ścieżek zaczerpie

oczu odjętych drzewom;



kiedy z powietrza dłonią omszałą

zerwie tę chwilę, w której się wikłasz,

usłyszysz znowu: za oknem gałąź

szumi mozolnie jak morska muszla.



- I będzie dłużej i będzie smutniej -

Starzec jak płatek z łatwej bibułki

sfrunie z pejzażu pod westchnieniem szybkim

i żal okrągło fioletem sukni

spłynie po rękach wiotszych od wiklin.

I sny wiązane na senną nić

będą opadać ku skroniom prędkim -

iść - żal,

żal iść -

Senne są stopy giętkie jak pręty,

przebyć nie mogą szeptu gałęzi - - -

źle iść,

żal.



Zamknij pejzaż jak okno ruchem uśpionej ręki,

do szeptu nachyl się czule - tak poznasz tę chwilę soczystą

i rozerwiesz korali sznurek, i odnajdziesz się w własnym uśmiechu

podwojona przez sen jak przez lustro.

Lecz się nie zjawi barwny starzec,

by zerwać dłonią omszałą

jeszcze raz, tę chwilę, w której się wikłasz.

Zostaw szumiącą gałąź

- najważniejsze dopiero się zdarzy -



pogubiły się korale lub zmieniły w witraż.


Ucieleśnię się jeszcze powtórny,

jak rysuję się w lustrze milczący

i znów pójdę jak ręka za piórem

krajem cierpkim, gdzie krzyże jak brzozy

i gdzie ludzie jak czarny różaniec

aemię wiją pod niebem nucąc,

deski smutne radośnie zbijają

zapatrzeni w wysokość jak Chrystus.



Ten sam dzięcioł zastuka mi w konar

i wiewiórka jak ręka smukła

przemknie dołem, gdzie ciężko na modrej

dłoni liścia - leniwy skorupiak,

ten sam głos mnie na progu powita

i powietrze rozchyli jak bramę,

i ta sama otworzy kobieta

pismo moje jak trudny ornament.



I powtórzę z pamięci jak dzisiaj

szyn sprzężonych podwójny bieg,

miasto świateł soczyste jak wiśnia

i fabryczny, zdyszany szept...

Każde imię odcrytam z powietrza,

każdą rzecz oczom podam jak niebo,

więc już złudę i sen ucieleśniam

w ciemnym żalu pytając - dlaczego.



Nie odwrócę się już i nie cofnę.

Własnym śladem odmierzę czas,

jak się groby odmierza pod sosnę,

jak się ciało odmierza od zmierzchu.

I zostanę nad szklanką już wieczny

snem niekształtnym mierząc od gwiazd.