Pokrusz wątłe gałązki,

w których się wikłasz -



Z pejzażu małego jak okno

świergotem karmiąc dwie wąskie

stopy gołębie

wyjdzie starzec barwny jak witraż.



W brodzie wysnutej z wilgotnej głębi

ociekającej puszystym brzaskiem

przyniesie trzepot ruchliwy

ważek nadrzecznych i aster.



U warg zdziwionych i miękkich

zawiśnie dziecinny szczebiot,

kiedy ze ścieżek zaczerpie

oczu odjętych drzewom;



kiedy z powietrza dłonią omszałą

zerwie tę chwilę, w której się wikłasz,

usłyszysz znowu: za oknem gałąź

szumi mozolnie jak morska muszla.



- I będzie dłużej i będzie smutniej -

Starzec jak płatek z łatwej bibułki

sfrunie z pejzażu pod westchnieniem szybkim

i żal okrągło fioletem sukni

spłynie po rękach wiotszych od wiklin.

I sny wiązane na senną nić

będą opadać ku skroniom prędkim -

iść - żal,

żal iść -

Senne są stopy giętkie jak pręty,

przebyć nie mogą szeptu gałęzi - - -

źle iść,

żal.



Zamknij pejzaż jak okno ruchem uśpionej ręki,

do szeptu nachyl się czule - tak poznasz tę chwilę soczystą

i rozerwiesz korali sznurek, i odnajdziesz się w własnym uśmiechu

podwojona przez sen jak przez lustro.

Lecz się nie zjawi barwny starzec,

by zerwać dłonią omszałą

jeszcze raz, tę chwilę, w której się wikłasz.

Zostaw szumiącą gałąź

- najważniejsze dopiero się zdarzy -



pogubiły się korale lub zmieniły w witraż.


Za grotem mej dłoni - tam przestrzeń wiecznie blada,

w której przejrzysty księżyc jest

jak fragment białej chmury albo anioła sandał

zgubiony na powietrzu. Nieść

cierpliwie trzeba obraz kończący się u wrót

nikłego horyzontu - lecz dłoń przegina ciężar

i ciało błyska trwożnie, kiedy obłoczny strój

opada bez szelestu i dana jest wiedza

tym dłoniom, które niosą,

tym ciałom, które drżą:

nie przejdziesz cienia ręki powietrzem niby mostem

i w obraz się zamienisz twych ojczystych stron.



Więc włosy będą - płomień lub ognisty krzak.

A ręka, która światło zbierała jak owoc,

odrośnie nagłym słupem i głąb fioletową

roztrąci dzwoniąc w okna, za którymi ręce,

człowiecze ręce w płomień zanurzone świecą.

I jak źródełko rtęci w twej piersi będzie serce

pulsować krwawym łukiem spadającym w wieczność.

Więc stopy będą kamień u pielgrzymiej drogi,

która początku nie ma, nieznany jej kres,

lecz oczom jest jak piorun w schyleniu pokornym

zmęczonej ciężkiej głowy. A nad nią księżyc jest

jak fragment białej chmury albo anioła sandał

w przestrzeni zawieszonej do palców, których cień

rysuje krzyż radosny i nad głową splata

pięć gwiazd oznajmujących twą konieczną śmierć.