Ogień nieziemski pod łukiem bramy

wspiętej wysoko jak dzwon lub ołtarz,

łuna ofiarna jak gałąź złota

spływa na głowę chłodną w konaniu -

zaśpiewajmy Mu, zagrajmy,

czekaj martwy na ulicznym posłaniu.



Krętych chmur stoi wieniec bogaty,

liczne dymy z miast ojczystych wołają,

a twe okno jak gwiazda maleńkie

nie przytuli do firanek białych;

i nad włosem zgiętym jak kwiatem

znów zahuczy śmiertelny metal -

zaśpiewajmy Mu, zagrajmy,

ach, uboga stajenka, lecz piękna.



Z lewej mur, z prawej cegła - i wszystko.

Jeszcze granie dalekie żelaza

i na piersi człowieczej złe pismo,

a to dar, a to ofiarna moc,

co do ziemi przechyla i każe

słuchać głosu jak echa wśród zmierzchu,

gdy zanika i wiedzie je leśny

obłok ciemny jak ziemia - bez gwiazd.



Ciemność przecież najlepiej kołysze,

w niej dostrzeżesz te ognie prędkie,

co z czerwonej na piersi kropelki

lecą wiotko, witają Twe przyjście.

I choć bydląt tu nie ma ni siana

to ulica darami usłana:

marmur kruchy, wapno i smoła,

ach, uboga stajenka, spokojna.



Niby gwiazda prowadząca ku źródłu

spłynie gołąb laurowy na nią

i zamienią Ci wówczas krwią rudy

kamień płaski na białe posłanie -

zaśpiewamy Ci smutny, zagramy:

w płytkim żłobku - nieopodal twej bramy

w Betleemie - narodziło się Dziecię.

Cierń na włosach, cierniowa koszula

i przebite nogi i ręce;

lulaj, lulaj.


Śnieg jak posąg ramionami trzymał 

chmury kredkę i wychodził świat 

długi bardzo jak rzeka lub szyna 

w drzewach krągłych jak paciorkach lamp. 



Woda ciekła, gdy cedrową arką 

jak zabawką - człowiek świat nawiedził 

i leżące pod ziemią w letargu 

budził rysie, sarny i niedźwiedzie. 



Potem palcem wskazującym dotknął 

piersi własnej otulonej liściem 

i wywołał z niej dobrą samotność 

i łzę pierwszą na ciemny policzek. 



Ptactwo nieme dotychczas jak ogród 

zwolnił z łodzi, kwiat ulepił z mułu 

i cień trysnął spod ziemi, gdy w mroku 

dotknął nieba szumiącej kopuły. 



Świergotał śnieg już prędzej, 

góry przenosił i las, 

a on oczy dziękczynne jak ręce 

wtapiał milcząc w wyblakły czas. 



Przerażony zarysem tylko 

głębi mocnej, co ciałem targa, 

grudki serca zielonym motylom 

pozazdrościł zgubiony w barwach. 



Nie mógł. Słowem tę przepaść mierzył, 

wiosło skruszył o fali skręt, 

kiedy w górze jak okręt lub zwierzę 

zawarczała smolista brew. 



Zwarte czoło jak proporzec podniósł, 

a już grom szedł po dźwięcznych kamieniach 

i z łaskawej podawał mu dłoni 

słodki napój i tym go napełniał. 



Po raz pierwszy ramion dwojga ster 

ciął powietrze bluźnierczo, i nogi 

jak łuk bramy zaryły się w krę 

ziemi, której zwiastowano ogień.