Gwiazdy niejasnej prowadzony wzorem

po napój sięgam i jadło.

Który ognistą koronę

na czoło sczerniałe kładziesz,

nad rąk pochyłością senną

innego nie buduj domu,

jeśli nie zdołasz z kamienia

głosu ludzkiego wydobyć.

Który przeczuty choć ciemny

nad wodą dymiącą stałeś

nie schylaj nieba ku ziemi

jak ptaka schylasz nad gałąź,

nie wódź nas dźwiękiem i rzeczą

i barwie pióro świecące

odejmij - jeśli twa wieczność

łunę zapomni i pocisk.

Po napój sięgam i jadło,

który daleki niebu

znaki tajemne kładę

i kamień dzielę od chleba,

zabierz mi snów kwiecistość

i w węgiel zamień mą pracę,

jeśli jak gwiazda kosmiczny

wiekiem niewdzięcznym pogardzę.


Czy we śnie daremnym, w przypomnieniu

leżę pod światłem, co jak koral

stacza się prędko? Oto pora,

gdy cienie kwiatów w fali wartkiej

pływają ciężkie niby karpie

w księżycu srebrne. Owad równy

jest człowiekowi, ptak zwierzęciu,

gdy niebo budząc nas jak struny

albo ściszając swym dotknięciem

odchodzi ciemne pod powiekę.



Żebym pamiętał: równy jestem

łunie różowej, która przestrzeń

w drzewo kolorów nagłych zmienia.

Żebym rozumiał: nawet salwie,

gdy przez powietrze idzie lekkie

jak dzwon od chłodnych drzwi milczenia.

I żebym mówił: równy jestem

sarn sobie leżąc w śnie jak wyspa,

gdy niebo białe jest jak papier,

a ziemia wciąż nierzeczywista

i zarys kwiatów dnem przechodząc

tężeje w kamień, w kość woskową;

a ja w daremnym przypomnieniu

dzieciństwa kształt przybliżam jasny:

obłoków góra, nad nią księżyc

i wiatr gołębi ponad lasem,

woda wesoła, szelest ryby

wśród lilii wodnych. Przecież wiem:

daremny serca strumień jest,

przebytym snom nie będę równy.



Lecz noc mnie czeka wciąż podobna

do tamtych nocy, kiedy koral

światła się zniżał. Cień w obłokach

jest cieniem moim jak olbrzyma,

a przecież ręka jest pokorna

i ciało kruche leży płasko.

Żebym pamiętał: jest ojczyzna

w gałązce dymu, w ogniu blasku,

a ja nakryty śniegiem chmury

ziemi tej skąpej jestem równy.