Jestem tutaj, ot, niedbały

pewnie, że większy od ważki, ale znikomy wobec

cienkiego dymu, co ma kształt zapałki

nad malinowym moim domem.



Za mną, nikłym, słońca pięta

tropi wiernie, i niebiosa

jak powieka odemknięta

kuszą smutnie, bym pozostał!



Próg mnie więzi, zwiera szczęki:

tylko tutaj - oznajmia - bądź

jak ja martwy i ciągle niewielki

choć i we mnie jest jasność i noc;



nie poradzisz rzeczy zuchwałej

kiedy serce trwożliwe kląska,

zostań, pozwól, niech kocha ciało,

choć grom jeszcze krwawe ma dziąsła



i uparcie innym nuci - lulaj;

lecz ty, popatrz - pogodne światła

nad planetą w istocie malutką

zataczają się sennie jak wiatrak.



Księżyc biały uderza skrzydłem

i dom jasny, w który patrzysz teraz

przywołuje: sen jest twą ojczyzną -

a najtrudniej sennemu umierać.


Mówię: powietrza mszał 

niech się odemknie jak róża 

lub ręka trwożna - 

Nitka świecąca w marmurze 

zakwita cierniem i żal 

pali się skąpo w niebiosach. 



Wejdę. Gwiaździsty lichtarz 

dnieje proroczo w głębi, 

gwoździ czerwonych kilka 

i kość złamana nad nimi, 

dno tu jest albo światła 

skupiona, cierpka glina, 

co kwiatem głaz przygniata 

i noc piorunem przeklina. 



Mówię: królestwo moje 

z barw licznych i dłoni dwu. 

Skowronek błyska jak płomień, 

zwisa jak śpiewny sznur; 

ale jest czas miłości 

i ciemność gra jak hejnał, 

by ciałem oraz głosem 

wyrastać z zapomnienia. 



Powiedzą: smutny kraj 

i trumna głowie twarda, 

bo jakaż miłość jest, 

co ziarno daje puste - 



Lecz grom powszedni gra 

jak fletnia mi przy wargach 

i ognia czarny cierń 

jest jak bolesny uśmiech.