Niby kosmiczny delfin 

niebem, które nazywasz różnie, 

przebywa ziemską przestrzeń 

apokalipsy ciało duże. 



Zaiste, straszne jest, 

gdy w oko spojrzy nagle 

i jak twój głos i cień 

wytrwałym pójdzie śladem. 



Gdy ręką dotknie zimną 

blasku chwiejnego pełną... 

na próżno mówisz: siło, 

niech ci otworzę niebo, 



przepadnij, zostaw nas 

u rzek niebieskich ściegu, 

nie chcemy twoich gwiazd 

i ognistego wieku. 



Powracaj. Kiedyś w książce 

na liter strojnym łańcuchu 

stałaś grożąca jak Mojżesz 

z gromem napiętym na łuku... 



Czytelnik srebrny pod drzewem 

święty - jak mówi pismo - 

kruszył w śpiewaniu wersety 

i wzywał: apokalipso. 



Teraz - ty w górze straszna, my - nisko, 

ty nas nie odczytasz, my ciebie 

i wspólne nasze nazwisko 

ku jakiej drodze nas wiedzie? 



Jeśli nad ciałem gromnicznym 

wołać nam wolno i ręce 

składać na kolbę i krzyżyk, 

czas kamienować niewdzięcznie - 



nie daj, strzegący kresu, 

by potem w kraju pszenicznym 

nasze rumiane dzieci 

bawiły się w apokalipsę.


Ponad nocą, którą kochasz,

czas przechodzi gwiazdy mącąc,

a zbłąkana ręka w książkach

jak maleńki leży kosmos.

I cierpliwa fala oczu

drży w czekaniu niepojętym

na powrotny dzień i słońce

jak dziecinny śpiew kolędy.



W nocy tej lub innej nocy

powiesz wiekom bohaterskim

o twym buncie i miłości

pod drobniutkim dachem pięści;

i niedbały cień jak bronę

włócząc z sobą - staniesz wreszcie

nad swym sercem jak poranek,

nad swym ciałem jak gałęzią.



Stąd wołanie pójdzie rześkie

i potoczy się perlisty

piorun ziemski na królestwo

dłoni twoich jak na szyby,

tam toczący pług p~ górą

drzew bławatnych - człowiek wstęgą

widnokręgu idąc - pióro

znajdzie twe i powie: wielkość.