Niby kosmiczny delfin 

niebem, które nazywasz różnie, 

przebywa ziemską przestrzeń 

apokalipsy ciało duże. 



Zaiste, straszne jest, 

gdy w oko spojrzy nagle 

i jak twój głos i cień 

wytrwałym pójdzie śladem. 



Gdy ręką dotknie zimną 

blasku chwiejnego pełną... 

na próżno mówisz: siło, 

niech ci otworzę niebo, 



przepadnij, zostaw nas 

u rzek niebieskich ściegu, 

nie chcemy twoich gwiazd 

i ognistego wieku. 



Powracaj. Kiedyś w książce 

na liter strojnym łańcuchu 

stałaś grożąca jak Mojżesz 

z gromem napiętym na łuku... 



Czytelnik srebrny pod drzewem 

święty - jak mówi pismo - 

kruszył w śpiewaniu wersety 

i wzywał: apokalipso. 



Teraz - ty w górze straszna, my - nisko, 

ty nas nie odczytasz, my ciebie 

i wspólne nasze nazwisko 

ku jakiej drodze nas wiedzie? 



Jeśli nad ciałem gromnicznym 

wołać nam wolno i ręce 

składać na kolbę i krzyżyk, 

czas kamienować niewdzięcznie - 



nie daj, strzegący kresu, 

by potem w kraju pszenicznym 

nasze rumiane dzieci 

bawiły się w apokalipsę.


Gwiazdy niejasnej prowadzony wzorem

po napój sięgam i jadło.

Który ognistą koronę

na czoło sczerniałe kładziesz,

nad rąk pochyłością senną

innego nie buduj domu,

jeśli nie zdołasz z kamienia

głosu ludzkiego wydobyć.

Który przeczuty choć ciemny

nad wodą dymiącą stałeś

nie schylaj nieba ku ziemi

jak ptaka schylasz nad gałąź,

nie wódź nas dźwiękiem i rzeczą

i barwie pióro świecące

odejmij - jeśli twa wieczność

łunę zapomni i pocisk.

Po napój sięgam i jadło,

który daleki niebu

znaki tajemne kładę

i kamień dzielę od chleba,

zabierz mi snów kwiecistość

i w węgiel zamień mą pracę,

jeśli jak gwiazda kosmiczny

wiekiem niewdzięcznym pogardzę.