Niby kosmiczny delfin 

niebem, które nazywasz różnie, 

przebywa ziemską przestrzeń 

apokalipsy ciało duże. 



Zaiste, straszne jest, 

gdy w oko spojrzy nagle 

i jak twój głos i cień 

wytrwałym pójdzie śladem. 



Gdy ręką dotknie zimną 

blasku chwiejnego pełną... 

na próżno mówisz: siło, 

niech ci otworzę niebo, 



przepadnij, zostaw nas 

u rzek niebieskich ściegu, 

nie chcemy twoich gwiazd 

i ognistego wieku. 



Powracaj. Kiedyś w książce 

na liter strojnym łańcuchu 

stałaś grożąca jak Mojżesz 

z gromem napiętym na łuku... 



Czytelnik srebrny pod drzewem 

święty - jak mówi pismo - 

kruszył w śpiewaniu wersety 

i wzywał: apokalipso. 



Teraz - ty w górze straszna, my - nisko, 

ty nas nie odczytasz, my ciebie 

i wspólne nasze nazwisko 

ku jakiej drodze nas wiedzie? 



Jeśli nad ciałem gromnicznym 

wołać nam wolno i ręce 

składać na kolbę i krzyżyk, 

czas kamienować niewdzięcznie - 



nie daj, strzegący kresu, 

by potem w kraju pszenicznym 

nasze rumiane dzieci 

bawiły się w apokalipsę.


Podobno anioł kulawy

wziął go przykro za włosy i sprężynę niewidoczną tknął.

Jak zabawkę, jak brzęczący badyl

zasadził na kilometrze szesnastym.



Potem anielskie wargi otworzył,

długo patrzał

i odjął rękę swą.



Obok wąsatych w kołach wozów,

śmigieł blaszanej trawy,

nad rękami własnymi się mnożył,

zielenią powolną rósł

w głębokiej literze ust

chłopiec przydrożny.



Dzień po dniu go otwierał coraz zawilej i barwniej,

aż rzeczy nazywać począł - aby im w locie sprostać,

a gdy na chwilę go przykrył z rzeki idący cień tratwy - 

zobaczył imię swe w palcach i święty ognik we włosach.