Na przystanku tramwajowym jak u studni czeka

apostoł płomienny,

kiedy stopy najłagodniej oderwał od ziemi

policjant o dostojnych powiekach.



Tłum nie widział apostoła, który był obdarty

i modlitwę rwał palcami łapczywie jak mięso -

lecz zastygał pod pałeczką - czerwoną od żaru,

gdy dzieliła sprawiedliwie świat pomiędzy grzesznych.



Skradały się do niej korne

zwierzęta na kołach,

lamy, wilki, płoche kozy -

strasząc apostoła.



Z głębokości wielkich domów

ślepe kraby wyszły

za nim i grzechotały ogony

rude jak lisy.



Spod daszka jak niebo czarnego

patrzał Bóg i w wymiarach je znanych umieszczał.



I apostoł nie był bezpieczny. Ledwie

ujrzał: skowronkowa Agnieszka

wysiadała z sześciennego powietrza.



Po niego.


Śnieg jak posąg ramionami trzymał 

chmury kredkę i wychodził świat 

długi bardzo jak rzeka lub szyna 

w drzewach krągłych jak paciorkach lamp. 



Woda ciekła, gdy cedrową arką 

jak zabawką - człowiek świat nawiedził 

i leżące pod ziemią w letargu 

budził rysie, sarny i niedźwiedzie. 



Potem palcem wskazującym dotknął 

piersi własnej otulonej liściem 

i wywołał z niej dobrą samotność 

i łzę pierwszą na ciemny policzek. 



Ptactwo nieme dotychczas jak ogród 

zwolnił z łodzi, kwiat ulepił z mułu 

i cień trysnął spod ziemi, gdy w mroku 

dotknął nieba szumiącej kopuły. 



Świergotał śnieg już prędzej, 

góry przenosił i las, 

a on oczy dziękczynne jak ręce 

wtapiał milcząc w wyblakły czas. 



Przerażony zarysem tylko 

głębi mocnej, co ciałem targa, 

grudki serca zielonym motylom 

pozazdrościł zgubiony w barwach. 



Nie mógł. Słowem tę przepaść mierzył, 

wiosło skruszył o fali skręt, 

kiedy w górze jak okręt lub zwierzę 

zawarczała smolista brew. 



Zwarte czoło jak proporzec podniósł, 

a już grom szedł po dźwięcznych kamieniach 

i z łaskawej podawał mu dłoni 

słodki napój i tym go napełniał. 



Po raz pierwszy ramion dwojga ster 

ciął powietrze bluźnierczo, i nogi 

jak łuk bramy zaryły się w krę 

ziemi, której zwiastowano ogień.