Na przystanku tramwajowym jak u studni czeka

apostoł płomienny,

kiedy stopy najłagodniej oderwał od ziemi

policjant o dostojnych powiekach.



Tłum nie widział apostoła, który był obdarty

i modlitwę rwał palcami łapczywie jak mięso -

lecz zastygał pod pałeczką - czerwoną od żaru,

gdy dzieliła sprawiedliwie świat pomiędzy grzesznych.



Skradały się do niej korne

zwierzęta na kołach,

lamy, wilki, płoche kozy -

strasząc apostoła.



Z głębokości wielkich domów

ślepe kraby wyszły

za nim i grzechotały ogony

rude jak lisy.



Spod daszka jak niebo czarnego

patrzał Bóg i w wymiarach je znanych umieszczał.



I apostoł nie był bezpieczny. Ledwie

ujrzał: skowronkowa Agnieszka

wysiadała z sześciennego powietrza.



Po niego.


W kantylenie macierzanki zapach

uśmiechniętych nocą wodził chłopców,

jak w legendzie chodzili w zaświatach

pod oknami czarnymi dla oczu.



Nad głowami nocy złoty jeż,

księżyc w włosy się wtopił jak wianek,

nie wiedzieli - czy noc to, czy wiersz -

gubiąc głosy jak trzciny rozchwiane.



A w latarniach z trudem się chodzi

w jakimś innym rozłożystym świecie,

pod oknami czarnymi młodzi

w zasłuchania jedwabistej sieci.



Węzły powiek tak bolą zaciśnięte mocno,

nawet nie wiem - czy sen jest, czy próżnia pod nimi -

i wyrastał na nowo wędrującym chłopcom

zapach kwiatów na oczach pod oknami czarnymi.



Uśmiechów rzewnych szelest

zapadał w nich jak w otchłań,

jeszcze śpiewu było za wiele,

by się milczeniem spotkać.



Zawikłany powietrza deseń

rozdzierali rękoma ślepców,

jakże mogli inaczej przezeń,

jakże mogli go nie czuć?



Gwiazdy płynęły zewsząd,

w locie wiły swe gniazda,

noc otwarta jak wieczność,

noc ogromna i płaska -



Jak w legendzie chodzili w zaświatach,

wiatru zamieć po twarzach jak deszcz -

w kantylenie macierzanki zapach,

w kantylenie złowrogość nad nimi -



We śnie szli, a myśleli, że w latach,

nie spotkali nikogo pod oknami czarnymi -



- dziwna rzecz.