Podobno anioł kulawy

wziął go przykro za włosy i sprężynę niewidoczną tknął.

Jak zabawkę, jak brzęczący badyl

zasadził na kilometrze szesnastym.



Potem anielskie wargi otworzył,

długo patrzał

i odjął rękę swą.



Obok wąsatych w kołach wozów,

śmigieł blaszanej trawy,

nad rękami własnymi się mnożył,

zielenią powolną rósł

w głębokiej literze ust

chłopiec przydrożny.



Dzień po dniu go otwierał coraz zawilej i barwniej,

aż rzeczy nazywać począł - aby im w locie sprostać,

a gdy na chwilę go przykrył z rzeki idący cień tratwy - 

zobaczył imię swe w palcach i święty ognik we włosach.


Znowu drobniutki świergot

gałęzi jak śniegu leniwej 

i twarzy białej lusterko

w obłoku włosów sennych,

spada dzień jak złocona śliwa, 

a my ciągle przez zamieć idziemy 

z cieniem prędkiej młodości za ręką.



Deszcz wiosenny kuleje w powietrzu 

i spryskana obłoków łąka, 

a my jeszcze ściśnięte pięści

jak karabin dźwigamy po bokach. 

I gdy wiatru zawiły flet

stado rybne w rzece roztrąci, 

jak do strzału składamy brew



wciąż zdziwieni, nierozumiejący. 

A gdy chmura wypukłym hełmem 

błyśnie w słońcu i koloru grot

niby tęcza przystanie znienacka, 

wtedy w piersi jak w nawie kościelnej 

ciężkie serce jak brzemię plecaka 

schyla ciało i myli nasz krok.



Znowu głos przywołuje

i słonecznik instrument skręca 

nad pejzażem wtulonym w niebo, 

a my ręką jak żuraw nad studnią 

pochyloną nad mroczną pamięcią 

powiadamy: nie można, nie trzeba.



Z domów białych, zakrzepłych jak z lodu 

kwiat olbrzymi jak z dymu się wspina 

pod zielony obłoków pierścień

a my czoło poryte przez młodość 

odwracamy, gdzie bliska ojczyzna 

grom wygasły jak krzyż czarny niesie.