Pod sierpem żółtej źrenicy

ludzkiej, jastrzębiej czy kociej,

na słowie wyjętym z gwiazdozbiorów nocnych

żałobny utknął paznokieć.



Rysę na dźwięku słowa

zaznaczył mocno aż do krwi

i sokiem tym począł rysować

wzory substancji modrych.



Pod pokrywą z martwego srebra

zakipiała woda baśniowa

i burzyły się zioła, skręcały

aż gestem musiał prostować.



Brwi skupiły tu noc gęstą nazbyt,

język świecy się zwijał i kruszył,

u pułapu nie większy od gwiazdy

pająk liczył zielone sekundy.



Tylko w dzbanie o szyi ciasnej

korek nucił i parą porastał -

wtedy światła na klonach pogasły

i Agata wracała do miasta.



W kruczych rękach dusiła dzieciątko,

że skrzypiało jak mróz lub konar,

a sośnina wołała słodko,

biały księżyc na ręce spoglądał -



O Agato niedobra - posłuchaj:

pluszcze palec po wodzie jak wiosło,

słowo ujął - i zjawa nieludzka

pod żałobnym się kłębi paznokciem.



Jeszcze chwila - i przestanie rzęzić

jak twe dziecko złamane w zaroślach,

o Agato niedobra -



A źrenicą był księżyc -

więc zadumę przemień

i obraz.



Jeszcze chwila - w dzbanie żółty

mały człowiek jak kaczeniec.


Już jutro może nie ostygłym

od łuny okiem będę musiał

ogarnąć świat i spojrzeć wprost

na nieba lot i tęczy most; -

już jutro może dym jak widły

zapachnie chlebem, ognia rózga

wysokim kwiatem w ogród spadnie,

a ptak, co w smutku miał mieszkanie,

odmiennym szeptem zamknie sen.



I kiedy będę musiał dotknąć

miłosną ręką drzew tych samych,

położę na nich gniewną pięść.

A kiedy nad mą samotnością

przyjdzie mi słowa jak kolana

radośnie zginać, sercu ufać

i słuchać echa, w którym głos

jak broń oddzwania albo kość,

warga otworzy się jak lufa.



Jak jabłoń obłok w oknie stanie

i szepnie - śpiewaj, szepnie - wróć.

Niech głos wysmukły drży jak łódź,

bo to odmienne jest kochanie.

Już jutro może kwiaty grube

pochłoną cię i czas zapomni,

gdy nad twą wiosną tęczy supeł

nad spiż wspanialszy i nad pomnik.



I w dłoni ciepłej twarz ukryta

zacięży nagle, kropla ust,

jakbym na wardze łunę niósł,

zabarwi sen wśród ptasich gitar,

stwardnieje kora pod dotknięciem

czerwonych palców. Lekka kość

jak dziewann żółtych wonny włos

uśmiechem pozna mnie męczeńskim.



I szepnie - śpiewaj, szepnie - idź.

Nie tobie lekkim słowem kochać,

lecz stać nad czasem tym jak krzyż

i znaku czekać znów w obłokach.

Bo jestem tutaj płodnym pyłem,

by miłość rosła, kiedy runą,

i trwoga wielka, gdy zabijać

będą wpatrzeni w zbrojne jutro.