Konie gradem bułanym

rozdwoiły tętent -

Nad strumieniem za siedmioma lasami

myły pieniste ramiona boleściwe panny

żalem zdjęte.



Siedem tęcz w uszach miały,

siedem zmierzchów nad rzęsą,

nad strumieniem za siedmioma górami,

za ciszą leśną.



A w komnatach szklanego zamku

o zamyślonych kolumnach

więdły kwiaty z płonącego laku

nad trumną.



Jabłko w trumnie leżało

pomarszczone jak twarz,

zapach bardzo był mocny,

więc przymykała oczy

pałacowa straż.



Za oknami jasnymi

na stołeczkach o nóżkach złoconych

siedmiu garbusków patrzało w wędki-



Przekrzywiły się na głowach porcelanowe korony

ku pannom żalem zdjętym.


Niby kosmiczny delfin 

niebem, które nazywasz różnie, 

przebywa ziemską przestrzeń 

apokalipsy ciało duże. 



Zaiste, straszne jest, 

gdy w oko spojrzy nagle 

i jak twój głos i cień 

wytrwałym pójdzie śladem. 



Gdy ręką dotknie zimną 

blasku chwiejnego pełną... 

na próżno mówisz: siło, 

niech ci otworzę niebo, 



przepadnij, zostaw nas 

u rzek niebieskich ściegu, 

nie chcemy twoich gwiazd 

i ognistego wieku. 



Powracaj. Kiedyś w książce 

na liter strojnym łańcuchu 

stałaś grożąca jak Mojżesz 

z gromem napiętym na łuku... 



Czytelnik srebrny pod drzewem 

święty - jak mówi pismo - 

kruszył w śpiewaniu wersety 

i wzywał: apokalipso. 



Teraz - ty w górze straszna, my - nisko, 

ty nas nie odczytasz, my ciebie 

i wspólne nasze nazwisko 

ku jakiej drodze nas wiedzie? 



Jeśli nad ciałem gromnicznym 

wołać nam wolno i ręce 

składać na kolbę i krzyżyk, 

czas kamienować niewdzięcznie - 



nie daj, strzegący kresu, 

by potem w kraju pszenicznym 

nasze rumiane dzieci 

bawiły się w apokalipsę.