Konie gradem bułanym

rozdwoiły tętent -

Nad strumieniem za siedmioma lasami

myły pieniste ramiona boleściwe panny

żalem zdjęte.



Siedem tęcz w uszach miały,

siedem zmierzchów nad rzęsą,

nad strumieniem za siedmioma górami,

za ciszą leśną.



A w komnatach szklanego zamku

o zamyślonych kolumnach

więdły kwiaty z płonącego laku

nad trumną.



Jabłko w trumnie leżało

pomarszczone jak twarz,

zapach bardzo był mocny,

więc przymykała oczy

pałacowa straż.



Za oknami jasnymi

na stołeczkach o nóżkach złoconych

siedmiu garbusków patrzało w wędki-



Przekrzywiły się na głowach porcelanowe korony

ku pannom żalem zdjętym.


Pod sierpem żółtej źrenicy

ludzkiej, jastrzębiej czy kociej,

na słowie wyjętym z gwiazdozbiorów nocnych

żałobny utknął paznokieć.



Rysę na dźwięku słowa

zaznaczył mocno aż do krwi

i sokiem tym począł rysować

wzory substancji modrych.



Pod pokrywą z martwego srebra

zakipiała woda baśniowa

i burzyły się zioła, skręcały

aż gestem musiał prostować.



Brwi skupiły tu noc gęstą nazbyt,

język świecy się zwijał i kruszył,

u pułapu nie większy od gwiazdy

pająk liczył zielone sekundy.



Tylko w dzbanie o szyi ciasnej

korek nucił i parą porastał -

wtedy światła na klonach pogasły

i Agata wracała do miasta.



W kruczych rękach dusiła dzieciątko,

że skrzypiało jak mróz lub konar,

a sośnina wołała słodko,

biały księżyc na ręce spoglądał -



O Agato niedobra - posłuchaj:

pluszcze palec po wodzie jak wiosło,

słowo ujął - i zjawa nieludzka

pod żałobnym się kłębi paznokciem.



Jeszcze chwila - i przestanie rzęzić

jak twe dziecko złamane w zaroślach,

o Agato niedobra -



A źrenicą był księżyc -

więc zadumę przemień

i obraz.



Jeszcze chwila - w dzbanie żółty

mały człowiek jak kaczeniec.