Konie gradem bułanym

rozdwoiły tętent -

Nad strumieniem za siedmioma lasami

myły pieniste ramiona boleściwe panny

żalem zdjęte.



Siedem tęcz w uszach miały,

siedem zmierzchów nad rzęsą,

nad strumieniem za siedmioma górami,

za ciszą leśną.



A w komnatach szklanego zamku

o zamyślonych kolumnach

więdły kwiaty z płonącego laku

nad trumną.



Jabłko w trumnie leżało

pomarszczone jak twarz,

zapach bardzo był mocny,

więc przymykała oczy

pałacowa straż.



Za oknami jasnymi

na stołeczkach o nóżkach złoconych

siedmiu garbusków patrzało w wędki-



Przekrzywiły się na głowach porcelanowe korony

ku pannom żalem zdjętym.


Wieczorny szatan monetę zimną

ważył na dłoni...



Parzyła izby zamieć świeczek,

kiedy śmieszne figurki zatargały jak w dzwonnicach sznurkiem,

uniosły stopy na bojaźliwy centymetr -

nie mogły odlecieć.



Wplatał lepkie palce w oczy śnieg,

no i szeptał, uporczywie szeptał;

szatan załkał w szubienicę jak w flet

i rozwiesił płacz w drzewie jak szkiełka.



Więc choinka. - A na sznurku pajacyk,

kolędować Małemu, niech krzepnie,

pójdź - złóż dary - nie wystarcza popatrzeć -

drzewko smutne, a u ciebie świece.



Lulajże w powrozie, lulajże na haku,

niech się wyśni obrus biały i błyszcząca jodła.



Szept przygarnął - z tego szeptu twój opłatek

i ojczyzna ciemniejąca w nagłych gwiazdach z ognia.